برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

بررسي اثر تجويز خوراكي و درازمدت ريشه بوزيدان بر يادگيري و حافظه موش صحرايي ديابتي شده با استفاده از آزمون اجتنابي غير فعال

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* گروه فیزیولوژی، مرکز تحقیقات گیاهان دارویی، دانشکده پزشکی، دانشگاه شاهد
 
چکیده: 

مقدمه و هدف: ديابت قندي بويژه نوع 1 موجب بروز اختلال در روندهاي مرتبط با يادگيري، حافظه و شناخت در جامعه انساني و حيوانات آزمايشگاهي مي گردد. با توجه به وجود شواهد متعدد مبني بر اثر ضد ديابتي بوزيدان و اثر تقويت كننده مصرف آن بر حافظه و سلامت روان، اثر تجويز خوراكي و درازمدت ريشه بوزيدان (Withania somnifera) بر يادگيري و حافظه در موشهاي صحرايي ديابتي با استفاده از آزمون اجتنابي غيرفعال مورد بررسي قرار گرفت.
روش كار: براي اين منظور در يك مطالعه تجربي موشهاي صحرايي نر نژاد ويستار به طور تصادفي به چهار گروه كنترل، كنترل تحت تيمار با بوزيدان، ديابتي، و ديابتي تيمار شده با بوزيدان تقسيم بندي شدند. تيمار به بوزيدان به مدت 1 الي 2 ماه ادامه يافت. براي ديابتي نمودن موشها از استرپتوزوتوسين به فرم تك دوز و داخل صفاقي به ميزان 60 ميلي گرم بر كيلوگرم وزن حيوان استفاده گرديد. ميزان گلوكز سرم قبل از بررسي و در طي هفته هاي چهارم و هشتم پس از بررسي تعيين گرديد. بعلاوه، براي بررسي حافظه و يادگيري حيوانات، ميزان عملكرد از نظر تاخير اوليه (Initial Latency) و تاخير در حين عبور (Step-through Latency) در آزمون اجتنابي غير فعال پس از گذشت يك و دو ماه تعيين گرديد.
نتايج: تجويز ريشه بوزيدان با يك نسبت وزني 1.15 به مدت يك الي دو ماه در موشهاي گروههاي كنترل و ديابتي تغيير معني دار در ميزان گلوكز سرم ايجاد ننمود. بعلاوه، در موشهاي ديابتي و ديابتي تحت تيمار با بوزيدان فقط در پايان ماه دوم افزايش معني دار در مورد تاخير اوليه در مقايسه با گروه كنترل بدست آمد (p<0.05). بعلاوه، از نظر تاخير اوليه هيچگونه تفاوت معني دار بين دو گروه ديابتي و ديابتي تحت تيمار مشاهده نگرديد كه خود به مفهوم عدم تغيير توانايي موشها در كسب اطلاعات جديد در موشهاي ديابتي تحت تيمار مي باشد. از طرف ديگر، با اندازه گيري تاخير در حين عبور مشخص شد كه تيمار موشهاي گروه كنترل با ريشه بوزيدان موجب افزايش معني دار تاخير در حين عبور در پايان ماههاي اول (p<0.01) و دوم (p<0.05) در مقايسه با گروه كنترل مي گردد. همچنين، كاهش تاخير در حين عبور در موشهاي ديابتي (p<0.05) و افزايش آن (p<0.05) در موشهاي ديابتي تحت تيمار در پايان ماه دوم بخوبي مشاهده گرديد.
نتيجه نهايي: مصرف خوراكي و درازمدت ريشه بوزيدان موجب افزايش بارز توانايي در حفظ و به يادآوري اطلاعات انبار شده در حيوانات نرمال و ديابتي شده مي گردد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 86
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی