برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
1381 , دوره  13 , شماره  ضمیمه ; از صفحه 0 تا صفحه 0 .
 
عنوان مقاله: 

سن شروع ورزش و ورزشهاي مجاز در كودكان و نوجوانان

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* مرکز تحقیقات پزشکی ورزشی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، بیمارستان مرکز طبی کودکان
 
چکیده: 

با توجه به روند به رشد ورزش در جامعه و همچنين تشويق به ورزش به عنوان يک زمينه بسيار مناسب براي رشد و تکامل اجتماعي کودک و نوجوان، سن شروع ورزش و نوع ورزش يکي از سوالات مکرر خانواده ها از پزشکان مي باشد. اين سوال يکي از مسايل مورد اختلاف گروه پزشکي و جامعه ورزشي مي باشد. از ديدگاه سلامت نگر اگر هدف از ورزش ارتقا سلامت عمومي جامعه باشد و از ديدگاه ورزشي اگر حضور طولاني تر ورزشکار و عدم غيبت در ميادين ورزشي به علل مختلف از جمله ترس و نگراني، آسيب و ... مورد نظر باشد توجه به مقوله سن مناسب شروع ورزش و ورزش مناسب براي هر سن ضروري مي باشد. با توجه به توانايي کودک و نوجوانان به فراگيري سريع فنون و تکنيکهاي ورزشي آموزش داده شده، امکان بدست آوردن عملکرد ورزشي کودک در حد فعاليتهاي حرفه اي بسيار بيشتر و سريعتر از بالغين مي باشد ولي اين موضوع دليلي بر موفقيت کودک و نوجوانان در فعاليتهاي حرفه اي کوتاه مدت و دراز مدت نمي باشد. مطالعات متعدد نشان داده است پرداختن زود هنگام به فعاليتهاي حرفه اي باعث عدم موفقيت کودک در تداوم فعاليت ورزشي مي باشد. اين عدم موفقيت به علت آسيبهاي زود هنگام، عدم تحمل استرسهاي ناشي از فعاليت ورزشي و مسابقات و در مجموع کوتاه شدن عمر ورزشي فرد به علت خروج اجباري (ناشي از آسيب) و يا خروج اختياري (ناشي از عدم تمايل کودک ونوجوانان براي ادامه فعاليت ورزشي و يا عدم کسب موفقيتهاي مورد انتظار در ميادين ورزشي) مي شود. لذا پرداختن حرفه اي به ورزش در کودکان ونوجوانان تا سن 14 سالگي توصيه نميشود. زودترين سن براي شروع ورزش سن 7-6 سالگي مي باشد و قبل از آن بايد فعاليتهاي فيزيکي کودک جنبه بازي داشته باشد و القا کننده مفهوم ورزش نباشد. پس از اين سن نيز فعاليت ورزشي نبايد به يک رشته خاص محدود شود و بايد داراي تنوع مناسب از کليه فعاليتهاي ورزشي مناسب براي سن و خصوصا ورزشهاي پايه را شامل شود. در سالهاي اول شروع ورزش فعاليت تخصصي بايد تنها40-30% کل زمان فعاليت ورزشي را تشکيل دهد و بتدريج اين ميزان افزايش مي يابد به گونه ايکه در سنين 15-14 سالگي 50% فعاليت ورزش براي فعاليت تخصصي در نظر گرفته مي شود و درنهايت نيز در سنين جواني و ورزش بزرگسالان بايد همواره 20% فعاليتهاي ورزشي غير اختصاصي و فعاليتهاي عمومي و پايه ورزشي باشد. از ديگر نکات مهم در زمينه ورزش کودکان و نوجونان شرکت کودک در ورزشهاي گروهي و در گروه متناسب با کودک از لحاظ سن، جنس و جثه بدني بصورت توام مي باشد. همچنين تعيين نقش ورزشي توسط مربي متناسب با توانايي هاي کودک و به بازي گرفتن وي توسط ساير هم تيمي ها نقش مهمي در تداوم انگيزه کودک به شرکت در فعاليتهاي ورزشي دارد. از لحاظ نوع ورزشهاي توصيه شده براي سنين مختلف, ورزشها را مي توان به سه دسته بدون برخورد, ورزشهاي با برخورد کم و ورزشهاي بسيار پربرخورد تقسيم بندي نمود. تقسيم بندي ديگر بر حسب ميزان فشار وارد بر بدن در حين ورزش مي باشد. بطور کلي براي سنين 10-6 سال ورزشهاي بدون برخورد که عموما ورزشهاي پايه محسوب مي شوند مانند پياده روي، دوهاي کوتاه، ژيمناستيک، شنا، تنيس و تنيس روي ميز توصيه مي شود. در سنين 14-11 سالگي ورزشهاي کم برخورد مانند واليبال، بدمينتون، بسکتبال، فوتبال و دوچرخه سواري توصيه مي شود و نهايتا ورزشهاي بساير پر برخورد و يا ورزشهايي که فشار وارده بر بدن بيش از حد متعارف مي باشد مانند وزنه برداري، کشتي، فوتبال آمريکايي، هاکي و بوکس بعد از سنين بلوغ و 15 سالگي توصيه مي شود.

 
کلید واژه: 


 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 3505
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی