3 SID.ir | مقايسه اثرات درماني و عوارض سايمتدين و متوكلوپراميد در بيماران مبتلا به سو هاضمه بدون زخم

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

مقايسه اثرات درماني و عوارض سايمتدين و متوكلوپراميد در بيماران مبتلا به سو هاضمه بدون زخم

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* گروه داخلی، بیمارستان شهدای هفتم تیر، شهر ری، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی- درمانی ایران، تهران
 
چکیده: 

يکي از علل شايع مراجعه به درمانگاهها سو هاضمه بدون زخم است. سو هاضمه ممکن است ناشي از علل مختلفي مانند ترشح اسيد معده، اختلالات حرکتي دستگاه گوارش، ميکروب هليکوباکترپيلوري، رژيم غذايي، فاکتورهاي رواني و غيره باشد. از جمله داروهايي که در درمان سو هاضمه مصرف مي شوند مهارکننده هاي اسيد و ترکيبات پروکينتيک هستند. اين مطالعه به منظور بررسي اثر 2 داروي سايمتدين و متوکلوپراميد در سو هاضمه بدون زخم و مقايسه عوارض آنها، در بيمارستان شهداي هفتم تير تهران در سال 1378-79 انجام شد. اين تحقيق از نوع کارآزمايي باليني دوسوکور بود که به صورت تجربي روي 101 بيمار به سو هاضمه بدون زخم که به طور مستمر به بيمارستان شهداي هفتم تير تهران در سالهاي 1378-79 مراجعه کرده بودند انجام شد. بيماراني که حداقل يکي از علايم درد اپي گاستر، نفخ، پيش سوزه، تهوع، استفراغ، برگرداندن غذا به دهان، بوي بد دهان، احساس پري شکم، بادگلو و آروغ زدن را حداقل به مدت 3 ماه داشتند، بيماران پس از معاينات باليني و آزمايشهاي ESR، CBC، FBC، BUN، Cr، Ca، P، Na، K، SGOT، SGPT، ALP، T3RIA، T4RIA، TSH، کامل مدفوع در 3 نوبت، سونوگرافي شکم و الکتروکارديوگرافي جهت رد بيماريهاي قلبي ريوي، کبدي، پانکراس، اختلالات الکتروليتي، و انجام آندوسکوپي، توسط فوق تخصص گوارش براي بيماريهاي ارگانيک مري، معده و اثني عشر انتخاب و در نهايت به عنوان بيماران مبتلا به سو هاضمه بدون زخم وارد مطالعه مي شدند. در صورت مصرف دارو در طي 2 هفته گذشته و وجود سابقه بيماريهاي عصبي، بيماران از تحقيق خارج مي گرديدند. پس از توضيحات کامل و جلب رضايت، بيماران بطور تصادفي در 2 گروه درماني سايمتدين و متوکلوپراميد قرار مي گرفتند. داروهاي مورد نظر توسط فارماکولوژيست به صورت گرد آماده شده و داخل کپسولهايي که از نظر شکل و اندازه و رنگ مشابه بودند قرار داده شد. سايمتدين از شرکت کيميدارو 200 ميلي گرم 4 بار در روز و متوکلوپراميد از شرکت حکيم 10 ميلي گرم 4 بار در روز بطور همزمان و به مدت 2 هفته تجويز شدند. بيماراني که علايم آنها بطور کامل پس از درمان بهبود يافته بود به عنوان بهبودي کامل، بيماراني که بيشتر از %50 علائمشان بهبود يافته بود بهبودي نسبي و بيماراني که علايم آنها کمتر از %50 بهبود يافته بود عدم بهبودي تلقي شدند. 50 بيمار سايمتدين و 51 نفر متوکلوپراميد دريافت کردند. مصرف کنندگان سايمتدين 26 نفر مرد و 24 نفر زن و مصرف کنندگان متوکلوپراميد 25 نفر مرد و 26 نفر زن بودند. ميانگين سني در گروه مصرف کننده سايمتدين 28.4 سال با انحراف معيار 7.84 سال و در گروه متوکلوپراميد 33.02 سال با انحراف معيار 10.77 بود. نتايج آماري بين سن و جنس در 2 گروه اختلاف معني داري را نشان نداد. نتايج حاصل از تحقيق نشان داد که از نظر ميزان بهبودي بين 2 گروه اختلاف معني دار آماري وجود ندارد. همچنين مقايسه عوارض جانبي اين داروها در 2 گروه اختلاف معني دار آماري را نشان نداد. تنها در يک مورد متوکلوپراميد نسبت به سايمتدين %37.3) نسبت به عوارض (%16 خواب آلودگي شديد ايجاد کرده بود (P-Value=0.01). عوارض اين دو دارو در 2 گروه مرد و زن اختلاف معني داري نداشت. تنها در يک مورد متوکلوپراميد در زنان نسبت به مردان %34.6) نسبت به (%8 اضطراب بيشتري را ايجاد کرده بود که اختلاف از نظر آماري معني دار بود (PValue=0.02). با توجه به دخالت فاکتورهاي متعدد در اين بيماري و وجود داروهايي با مکانيسمهاي جداگانه پيشنهاد مي شود تحقيقات در درمان سو هاضمه بدون زخم ادامه يافته تا داروي مناسب با عارضه کمتر انتخاب شود.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 630
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی