برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

فعل آينده در زبان ها و گويش هاي ايراني

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* دانشگاه گیلان
 
چکیده: 

فعل آينده در زبان هاي ايراني از دوره باستان تاکنون با تحولاتي همراه بوده است. در فارسي باستان ساخت خاصي به نام آينده وجود نداشت و غالبا از وجه التزامي براي اشاره به آينده استفاده مي شد. در اوستايي، علاوه بر وجه التزامي، فعل مستقل آينده نيز وجود داشت که از اين ساخت تنها وجه اخباري و صفت فاعلي موجود است.
در گروه غربي زبان هاي ايراني ميانه، خلأ کاربرد فعل آينده با وجه مضارع التزامي و مضارع اخباري جبران مي شده است. در گروه شرقي زبان هاي ايراني (سغدي و خوارزمي)، فعل آينده با افزودن پسوند زمان ساز به آخر فعل واژگاني ساخته مي شد
.
در فارسي دري، و به تبع آن در فارسي نوشتاري امروز، فعل آينده از ترکيب شکل تصريفي فعل معين «خواستن» و فعل واژگاني (در شکل مصدر کامل يا کوتاه) بنا مي شود. اما در فارسي گفتاري معمولا اين شيوه کاربردي ندارد و عملا مضارع اخباري جانشين آن گرديده است. در بيشتر گويش هاي ايراني ويژگي فعل آينده مشابه فارسي گفتاري است
.
در اين مقاله ضمن بررسي سير تحول تاريخي فعل آينده از گذشته تا به امروز، چگونگي ساخت آن در برخي از گويش هاي ايراني مطالعه شده است.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 69
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی