برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

هستي شناسي مکان تاريخي (تاملي هستي شناسانه در مکان تاريخي در پرتو اصالت وجود)

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* دانشگاه هنر اصفهان
 
چکیده: 

مروري بر تاريخ حفاظت معماري گوياي آن است که تلقي هستي شناسانه انديشمندان و نظريه پردازان حفاظت از مکان هاي تاريخي يکي از مهم ترين مبادي نظريه هاي حفاظتي بوده است. غالبا ويژگي هايي از مکان تاريخي -که در هنگامه شناخت، از اهميت بالاتري برخوردار شده- به موضوعي براي حفظ، تبديل گرديده است. اين در حالي است که جامعه امروز ايران، تلقي روشني از اين موضوع ندارد. آن چه به طرح اين سوال مي انجامد که تلقي فرهنگ ايراني-اسلامي از حقيقت هستي مکان هاي تاريخي چيست؟ در اين راستا، تحقيق حاضر با استناد به تبيين هاي اصالت وجودي حکمت متعاليه منسوب به صدرالمتالهين از هستي موجودات مادي و با تکيه بر استدلال منطقي و روش قياسي، به هستي شناسي مکان تاريخي مي پردازد. بر اين مبنا، حقيقت مکان تاريخي، از سه وجه مورد توجه قرار مي گيرد. در وجه اول، مکان تاريخي به عنوان يک «کل واحد اندازه مند» مورد توجه قرار مي گيرد، با مراتبي از اندازه شامل «معنا»، «صورت و تعينات عرضي اش» و «ماده». در نسبت اين مراتب نيز به ترتيب، معنا بر صورت، صورت بر تعينات عرضي اش و تمامي اين ها بر ماده، اصالت مي يابند. اگرچه در نهايت، مکان تاريخي، کل واحد و داراي وحدت و يکپارچگي وجودي است. پس از آن، با تکيه بر نظريه حرکت جوهري، مکان تاريخي به مثابه يک «کل متغير» مورد تامل واقع مي شود. مکان تاريخي از اين جهت نمي تواند بقا و ثباتي داشته باشد و تنها مي توان قائل به استمرار و تداومي در هستي آن شد. استمرار بدين معنا لاجرم به واسطه «صيرورتي پيوسته بر مدار اندازه مندي هاي ناظر به هستي خاصش» ممکن مي شود. پس از آن، پرسش از اندازه مندي هاي ناظر به هستي مکان تاريخي و نيز توجه به ملازمت با تغيير، وجه ديگري از هستي مکان تاريخي را مورد اشاره قرار مي دهد و آن درآميختگي اش با مقياس هاي مختلفي از عالم پيراموني است.از آن جهت که براي فهم هستي شناسانه مکان تاريخي نمي توان آن را به خودي خود موضوع شناخت قرار داد. در اين وجه، مکان تاريخي به عنوان يک«وجود محدود»، در بستر عالم پيرامون و به معناي کلي تر، «عالم وجود» قرار مي گيرد.از اين منظر، اعتبار «مکان تاريخي» به عنوان يک «موجود»، به مظهريت «وجود» است. مکان تاريخي در مقام مظهريت وجود، در ذيل نظامي از اندازه هاي وجودي يا قاعده مندي هاي هستي و از جمله، قواعد متجلي در عالم طبيعت (و تجليات نسبي آن در عالم فرهنگي) قرار مي گيرد. از اين جهت، وجه ثابتش در ضمن تغيير نيز همان نظم ها يا اندازه هاي وجودي متجلي در آن خواهد بود.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  بازدید یکساله 145
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی