برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
زمستان 1395 , دوره  14 , شماره  45 ; از صفحه 243 تا صفحه 268 .
 
عنوان مقاله: 

برآورد شدت فرسايش و رسوب حوزه آبخيز ايور با استفاده از روش تجربي MPSIAC

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد بجنورد، دانشگاه آزاد اسلامی، بجنورد
 
چکیده: 

فرسايش و رسوب زايي يکي از مشکلات مهم در مديريت حوزه هاي آبخيز کشور مي باشد. فرسايش و پيامدهاي ناشي از آن، با تشديد بهره برداري انسان از طبيعت از اوائل قرن بيستم، آثار منفي خود را بر اکوسيستم حياتي وارد ساخته است. مطالعات فرسايش خاک به علت پيامد هاي نامطلوب زيست محيطي و اقتصادي، شور شدن تدريجي اراضي، از بين رفتن پوشش گياهي، کاهش حاصلخيزي خاک، افزايش فرسايش و رسوب گذاري، آلودگي شيميايي خاک و آثار سوء بر مديريت پايدار اراضي، اهميت قابل توجهي پيدا کرده است. جهت برآورد ميزان فرسايش و رسوب در زيرحوزه ها و حوزه آبخيز ايور استان خراسان شمالي از مدل MPSIAC بر اساس نه فاکتور زمين شناسي، خاک، آب و هوا، رواناب، پستي و بلندي، پوشش زمين، استفاده از اراضي، وضعيت فرسايش سطحي و فرسايش رودخانه اي و انتقال رسوب استفاده شد. بطوري که پس از مشخص شدن نقشه واحد کاري امتيازات مربوط به عوامل نه گانه مدلدر هر واحد کاري برآورد و در هر واحد کاري مقدار رسوب محاسبه گرديد. سپس با ميانگين وزني از واحدهاي کاري مقدار رسوب براي هر زيرحوزه و کل حوزه برآورد گرديد و در نهايت با محاسبه SDR براي حوزه و زيرحوزه ها مقدار فرسايش محاسبه گرديد. با توجه به نتايج حاصل مقدار متوسط فرسايش در کل منطقه به ميزان 7.01 تن بر هکتار بر سال و زيرحوزه هاي I?9 و I?10 با داشتن حدود 14 تن فرسايش ساليانه خاک، بيشترين مقدار فرسايش را دارا مي باشند. از ميان رخساره هاي ژئومرفولوژي نيز رخساره هاي مسيل با داشتن فرسايشي معادل 45.32 تن بر هکتار اختلاف فاحشي با ساير رخساره ها دارد. زيرحوزه I´9 و I´10 با مقادير رسوبدهي بالاي 7 تن بر هکتار در سال بيشترين مقدار توليد رسوب را به خود اختصاص داده اند. مقدار متوسط رسوبدهي در کل منطقه به ميزان 2.95 تن بر هکتار بر سال و طبقه رسوبدهي متوسط بيشترين مساحت حوزه را به خود اختصاص داده است. واحدهاي زمين شناسي Qal (بستر رودخانه) داراي بيشترين مقدار فرسايش مي باشد. ميزان فرسايش در مناطق مرتفع و سراب حوزه به دليل بارندگي بيشتر نسبت به نقاط خروجي و پست ترحوزه افزايش مي يابد. با افزايش حجم رواناب خصوصا در بخش هاي پاييني حوزه ميزان فرسايش به شدت افزايش خواهد يافت. از مهمترين عوامل فرسايش و توليد رسوب در حوزه آبخيز ايور نوع تشکيلات زمين شناسي خصوصا در بخش هاي خروجي حوزه مي باشد. وجود تشکيلات حساس مارني که در برخي مناطق بطور کامل در سطح زمين ظاهر شده اند و در برخي نقاط نيز در محدوده فرسايش هاي آبراهه اي ظهور پيدا نموده اند، از دلايل وجود فرسايش طبيعي در منطقه مي باشد. در بخش هاي خروجي حوزه ميزان فرسايش افزايش يافته و در طبقات زياد و خيلي زياد قرار مي گيرند.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط:  
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 
ارتباط خیلی زیاد ارتباط زیاد مرتبط ارتباط کمتر
 
ارجاعات: 
  • ثبت نشده است
 
استنادات: 
  • ثبت نشده است
 
+جهت ارجاع به این مقاله کلیک کنید(Cite).
APA : کپی

علی پور، ح.، و ملکیان، آ.، و خیرخواه زرکش، م.، و قره چلو، س. (1395). برآورد شدت فرسایش و رسوب حوزه آبخیز ایور با استفاده از روش تجربی MPSIAC. جغرافیا و توسعه, 14(45), 243-268. https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=298376



Vancouver : کپی

علی پور حمید، ملکیان آرش، خیرخواه زرکش میرمسعود، قره چلو سعید. برآورد شدت فرسایش و رسوب حوزه آبخیز ایور با استفاده از روش تجربی MPSIAC. جغرافیا و توسعه. 1395 [cited 2021October21];14(45):243-268. Available from: https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=298376



IEEE : کپی

علی پور، ح.، ملکیان، آ.، خیرخواه زرکش، م.، قره چلو، س.، 1395. برآورد شدت فرسایش و رسوب حوزه آبخیز ایور با استفاده از روش تجربی MPSIAC. جغرافیا و توسعه, [online] 14(45), pp.243-268. Available: https://www.sid.ir/fa/journal/ViewPaper.aspx?id=298376.



 

 
چکیده انگلیسی بازدید یکساله 344 مباني نظري و تجربي ونداليسم: مروري بر يافته هاي يك تحقيق
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی