5 SID.ir | اثر بيوشيميايي داروي ال- آرژنين (L-Arg) به عنوان پيش ساز نايتريک اکسايد و تاثير مهارکنندگي ايندومتاسين (INDO) بر پروستاگلاندين (PG) در فيزيوپاتولوژي موشهاي حساس Balb/c آلوده به ليشمانيا ماژور
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

اثر بيوشيميايي داروي ال- آرژنين (L-Arg) به عنوان پيش ساز نايتريک اکسايد و تاثير مهارکنندگي ايندومتاسين (INDO) بر پروستاگلاندين (PG) در فيزيوپاتولوژي موشهاي حساس Balb/c آلوده به ليشمانيا ماژور

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* ایران، تهران، دانشگاه علوم پزشکی آجا، دانشکده پزشکی، گروه بیوشیمی
 
چکیده: 

سابقه و هدف: ليشمانيوز به انواع احشايي، جلدي و جلدي- مخاطي قابل تفکيک است. ليشمانيا ماژور يکي از عوامل ليشمانيوز جلدي مي باشد. اين مطالعه جهت بررسي اثر بيوشيميايي داروي ال- آرژنين به عنوان پيش ساز اکسيد نيتريک در موش هاي Balb/c آلوده به ليشمانيا ماژور و تاثير مهار کنندگي ايندومتاسين بر پروستاگلاندين صورت گرفته است.
مواد و روش ها: اين مطالعه بر روي موش هاي
Balb/c و انگل ليشمانيا ماژور صورت گرفت. در اين مطالعه 48 سر موش Balb/c در 6 گروه هشت تايي مورد استفاده قرار گرفت. 1- گروه کنترل سالم که شامل موش هاي سالم 2- گروه کنترل آلوده، شامل موش هاي آلوده به ليشمانيا ماژور، تحت درمان با اتانول 3- گروه آزمون، شامل موش هاي آلوده به ليشمانيا ماژور، تحت درمان با ايندومتاسين 4- گروه کنترل آلوده، شامل موش هاي آلوده به ليشمانيا ماژور، تحت درمان با آب مقطر 5- گروه آزمون شامل: موش هاي آلوده به ليشمانيا ماژور، تحت درمان با ال- آرژنين 6- گروه شاهد شامل موش هاي آلوده به ليشمانيا ماژور، تحت درمان با ايندومتاسين و ال- آرژنين انجام شد. ميزان غلظت نايتريک اکسايد بوسيله سنجش گرايس، اندازه گيري شد. و با استفاده از آزمون هاي آماري ANOVA One Way و Student›s t-test مورد آناليز قرار گرفت. اين مقاله برگفته از پايان نامه دانشجويي مي باشد.
يافته ها: غلظت نايتريک اکسايد در گروه
157.2±22.37 mM/ml 4 در صورتي که در گروه درماني ال- آرژنين، ايندومتاسين يعني گروه 6 اين ميزان به 62.06±13.88 mM/ml کاهش يافت. آناليز داده ها بيانگر اختلاف معني دار در ميزان نايتريک اکسايد سرم خون مربوط به گروه شاهد و آزمون در اثر درمان با ال- آرژنين، ايندومتاسين مي باشد. قطر زخم ها در گروه شاهد 6.51±1.25 ميلي متر بوده در حالي که در گروه تحت درمان به وسيله ايندومتاسين، اين ميزان به 4.29±0.95 ميلي متر کاهش يافت.
بحث و نتيجه گيري: نتايج نشان داد که بکارگيري ايندومتاسين و ال- آرژنين موجب تغيير ميزان پروستاگلاندين و نايتريک اکسايد در ميزبان و آشکار شدن نقش تعاملي آنها در فيزيوپاتولوژي موش هاي آلوده به ليشمانيا شد که شامل طول دوره بيماري، خصوصيات ماکروسکوپي و اندازه زخم ليشمانيايي واسپلنومگالي مي باشد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 124
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی