4 SID.ir | وامواژه هاي فارسي در ديوان بحتري
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

وامواژه هاي فارسي در ديوان بحتري

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* دانشگاه بوعلی سینا
 
چکیده: 

فرهنگ واژگاني هر شاعر گوياي نوع انديشه و حساسيت هاي فرهنگي اش مي باشد، زيرا هنر شعر در ظرف زبان روي مي دهد و واژگان و اصطلاحات به کار رفته در ديوان هر شاعري، نشانه هاي ارزشمندي هستند که به وسيله آنها مي توان متن شعري را درک و دلالت هاي آن را يافت و به انديشه شاعر و موقعيت متن شعري در زمان خود پي برد.
در ديوان بحتري، شاعر نوگرا و برجسته دوره عباسي، وامواژه هاي فارسي فراواني يافت مي شود، مانند: طبل، ناي و مزهر (نام آلات موسيقي)، اردشير، خسرو انوشيروان، قباد، يزدگرد، هرمز و ... (نام پادشاهان ساساني)؛ نوروز و مهرگان...(جشن ها و اعياد پارسي) و اسطول، منجنيق... (ابزار جنگي)، ديگر واژگاني چون ديزج، ابلق، ديباج، زاج، دستيجه، حرباء، مرزاب، تسوج، جوسق، جلنار، ارجوان و ... که فراواني آنها در ديوان بحتري شگفت انگيز مي نمايد. اين واژگان بيشتر بر عناصر مادي تمدن ايراني دلالت دارد. اين امر نشان مي دهد که بحتري با توجه به شرايط و اوضاع و احوال عصر خويش، به نوعي گرايش به فرهنگ و تمدن ايران داشته است. وي از جمله شاعراني است که ديوانش سرشار از نمونه هاي شعري بديع در بيان عظمت و بزرگي تمدن فارسي و بزرگان آن مي باشد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 191
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی