9 SID.ir | تاثير قراردادهاي همکاري ناتو و کشورهاي حاشيه جنوبي خليج فارس بر امنيت ملي جمهوري اسلامي ايران
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

تاثير قراردادهاي همکاري ناتو و کشورهاي حاشيه جنوبي خليج فارس بر امنيت ملي جمهوري اسلامي ايران

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

نقطه شروع همکاري هاي سازمان پيمان آتلانتيک شمالي (ناتو) و کشورهاي حاشيه جنوبي خليج فارس (اعضاي شوراي همکاري خليج فارس) به نشست سران ناتو در سال 2004 برمي گردد. در اين نشست با تصويب سند ابتکار همکاري استانبول (ICI) از کشورهاي حاشيه جنوبي خليج فارس دعوت شد تا وارد همکاري هاي امنيتي - نظامي با ناتو شوند. قطر، کويت، بحرين و امارات متحده عربي، چهار کشوري هستند که تاکنون به اين دعوت پاسخ مثبت داده و با انعقاد پيمان هاي امنيتي يا قراردادهاي مبادله اطلاعات نظامي - امنيتي همکاري هايي را با ناتو آغاز کرده اند. به نظر مي رسد که اين اقدام ناتو يعني همکاري هاي امنيتي با کشورهاي حاشيه جنوبي خليج فارس در ادامه برنامه مشارکت براي صلح و گفتگوي مديترانه مي تواند در راستاي استراتژي ترويج ثبات در همسايگي ناتو و مناطق پيراموني آن تفسير گردد. اهداف و منافع ناتو از شروع اين همکاري ها را مي توان در چهار شاخص زير بررسي کرد: الف) مقابله با تهديدات نوين، ب) پيشگيري از تضعيف رژيم منع گسترش سلاح هاي هسته اي، ج) کمک به ساخت يک الگوي امنيتي مشارکتي منطقه اي و د) تامين امنيت منابع انرژي و خطوط انتقال انرژي. بنابراين حضور ناتو در کشورهاي حوزه جنوبي خليج فارس و انعقاد قراردادهاي امنيتي - اطلاعاتي با کشورهاي منطقه مي تواند تبعات منفي براي جمهوري اسلامي ايران داشته باشد. از اين رو ضرورت به کارگيري سياست خارجي که بتواند اين تهديد را به فرصت تبديل سازد، بيش از پيش اهميت پيدا مي کند.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 239
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی