5 SID.ir | بررسي اثر ضد دردي تجويز دراز مدت فلاونوئيد هسپرتين در موش صحرايي ديابتي: شواهد رفتاري
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

بررسي اثر ضد دردي تجويز دراز مدت فلاونوئيد هسپرتين در موش صحرايي ديابتي: شواهد رفتاري

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* بلوار کشاورز، خیابان شهید عبداله زاده (دهکده)، پلاک 29، دانشکده پزشکی شاهد، گروه فیزیولوژی، کدپستی: 33191186
 
چکیده: 

هدف: در اين بررسي اثر ضد دردي تجويز دراز مدت فلاونوئيد هسپرتين در موش هاي صحرايي ديابتي شده توسط استرپتوزتوسين در دو آزمون فرمالين و غوطه ور کردن دم در آب داغ ارزيابي شد.
مواد و روش ها: موش ها به شش گروه کنترل، کنترل تحت تيمار با هسپرتين، ديابتي دريافت کننده سديم ساليسيلات، ديابتي و ديابتي تيمار شده با هسپرتين يا گليبن کلاميد تقسيم شدند. هسپرتين نيز 1 هفته پس از القاي ديابت به ميزان 10 ميلي گرم بر کيلوگرم به صورت داخل صفاقي و يک روز در ميان به مدت 6 هفته تجويز شد. در پايان کار، تحمل درد حرارتي با استفاده از آزمون غوطه ور شدن دم در آب داغ و ميزان احساس درد در آزمون فرمالين ارزيابي شد.
نتايج: نمرات درد در موش هاي ديابتي در دو مرحله حاد و مزمن در آزمون فرمالين به طور معني دار بيشتر از موش هاي کنترل بود و درمان با هسپرتين به مدت 6 هفته موجب کاهش معني دار در نمرات درد در دو مرحله حاد و مزمن به ويژه مرحله مزمن شد
(P<0.05). از نظر تحمل درد حرارتي نيز حالت ديابت موجب کاهش زمان تاخير در بيرون کشيدن دم از آب شد (P<0.01) و درمان با هسپرتين موجب افزايش معني دار اين زمان در مقايسه با گروه ديابتي تيمار نشده شد (P<0.05).
نتيجه گيري: تجويز دراز مدت هسپرتين به مدت 6 هفته موجب افزايش تحمل درد حرارتي و کاهش احساس درد شيميايي در حد کم در مدل تجربي ديابت قندي القا شده توسط استرپتوزوتوسين شد که اين مي تواند به عنوان يک درمان کمکي در هيپرآلژزي ديابتي مطرح شود.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 106
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی