برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

بررسي اثر ارتز كاهنده تون در كودكان دايپلژي اسپاستيك 8-2 ساله

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* تهران، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، دانشکده توانبخشی، گروه کار درمانی
 
چکیده: 

سابقه و هدف: فلج مغزي يك ناهنجاري غيرپيشرونده در مغز است كه نقايص حركتي و وضعيتي در رشد كودك ايجاد مي كند و شيوع نوع اسپاستيك آن بيش از ساير موارد است. در توانبخشي از ارتزها براي جلوگيري از عوارض اسپاستيسيتي و بهبود راه رفتن استفاده مي شود. با توجه به برخي گزارشات مبني بر تاثير ارتز كاهنده تون در كاهش تون كودكان فلج مغزي اسپاستيك، اين مطالعه با هدف مقايسه تغييرات تون و الگوي راه رفتن (طول گام، فاصله دو پا و زاويه پا) در دو گروه از كودكان دايپلژي اسپاستيك با و بدون ارتز كاهنده تون انجام شد.
مواد و روش ها: اين كارآزمايي باليني روي 30 كودك دايپلژي اسپاستيك 8-2 ساله در دو گروه تجربي (12 نفر) و شاهد (18 نفر) انجام شد. تون عضلات بر اساس
Modified Ashworth Scale و الگوي راه رفتن با ثبت ردپاي كودك روي كاغذي كه به زمين چسبانده شده بود، قبل و بعد از 12 هفته اندازه گيري شد. در اين مدت هر دو گروه سه روز در هفته تحت درمان با NDT بودند. علاوه بر آن گروه تجربي ارتز كاهنده تون را 6 ساعت در روز مي پوشيدند.
يافته ها: تون عضلات كل بدن در گروه تجربي كاهش معني داري داشت
(P=0.025) مقايسه تون عضلات پلانتار فلكسور و همسترينگ در گروه تجربي قبل و بعد از مداخله تفاوت معني داري نشان داد (بترتيب P=0.01 و P=0.006)، اما در گروه شاهد معني دار نبود. ميانگين طول گام پاي راست (p=0.03) و چپ (p=0.04) در گروه تجربي بيشتر از شاهد بود، اما تفاوت تون اندام فوقاني در هر دو گروه شاهد (p=0.03) و تجربي (p=0.02) معني دار بود.
نتيجه گيري: ارتز كاهنده تون در كودكان دايپلژي اسپاستيك همراه با اقدامات درماني متداول موجب كاهش تون به خصوص تون پلانتار فلكسورها و همسترينگ ها و افزايش طول گام مي شود. بنابراين اين ارتز براي كاهش تون توصيه مي گردد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 105
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی