1زمینه و هدف: نوجوانی از مهم­ترین دوران زندگی به شمار می­رود. هدف از انجام پژوهش حاضر تبیین اثر تمرین هوازی با نمایش بدنی بر توان هوازی دختران نوجوان بود. روش کار: بدین منظور از میان دختران نوجوان داوطلب شاغل به تحصیل در مدارس دولتی و غیردولتی دوره های ابتدایی، متوسطه اول و متوسطه دوم شهرستان شاهین شهر استان اصفهان در سال تحصیلی 1400-1401، 92 نفر انتخاب و بطور تصادفی به 4 گروه تمرین هوازی، تمایش، تمرین هوازی با نمایش بدنی و کنترل تقسیم شدند. سپس آزمودنی­های گروه­های تجربی به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و هر جلسه 30  تا 45 دقیقه زیر نظر پژوهشگر تمرینات مربوط به خود را دریافت کردند و گروه کنترل هیچ تمرینی دریافت نکرد. در نهایت داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر و تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد هشت هفته تمرین تعاملی هوازی با نمایش بدنی بر توان هوازی دختران نوجوان تاثیر معنی­داری داشته و تفاوت معناداری در میزان تغییرات VO2max بین گروه­ها و زمان­های مختلف مشاهده شد. همچنین مشخص شد بین گروه کنترل با گروه تمرین هوازی و گروه تمرین هوازی با نمایش بدنی اختلاف معنی­داری وجود دارد اما بین سایر گروه­ها اختلاف معنی­داری وجود ندارد. نهایتا اینکه بین پیش آزمون با هفته چهارم و پس آزمون از یک طرف و ین هفته چهارم با پس آزمون از طرف دیگر تفاوت معناداری وجود دارد. نتیجه­گیری: با توجه به نتایج توصیه می­شود جهت بهبود توان هوازی از تمرین هوازی با نمایش بدنی زیر نظر متخصص استفاده شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: هدف از این پژوهش، مقایسه منتخبی از متغیرهای فیزیولوژیک (توان هوازی در آستانه بی هوازی و توان بی هوازی) بازیکنان تیم ملی فوتبال چمنی و ساحلی بود.روش ها: بیست و هشت بازیکن تیم ملی فوتبال چمنی و ساحلی به عنوان نمونه به روش تصادفی انتخاب شدند. پس از اندازه گیری قد و وزن آزمودنی ها و توضیح مراحل و نحوه انجام آزمون ها توسط محقق برای آزمودنی ها، برای سنجش توان هوازی در آستانه بی هوازی آزمون Conconi و برای سنجش توان بی هوازی آزمون Bosco به عمل آمد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون Student-t استفاده شد.یافته ها: میانگین سن بازیکنان فوتبال چمنی و ساحلی به ترتیب 2.60±26 و 4.73±27.4 سال بود. میانگین قد و میانگین وزن بازیکنان فوتبال چمنی به ترتیب 7.2±180 سانتی متر و 8.72±77 کیلوگرم و در بازیکنان فوتبال ساحلی 5.69±177.35 سانتی متر و 5.47±76.21 کیلوگرم بود. یافته های پژوهش نشان داد که بین توان هوازی در آستانه بی هوازی بازیکنان تیم ملی فوتبال چمنی و ساحلی تفاوت معنی داری وجود ندارد (P=0.07)؛ ولی بین توان بی هوازی بازیکنان تیم ملی فوتبال چمنی و ساحلی تفاوت معنی داری مشاهده گردید (0.005>P).نتیجه گیری: بر پایه یافته های به دست آمده می توان اظهار داشت که به طور کلی تفاوت در توان بی هوازی بازیکنان تیم ملی فوتبال چمنی و ساحلی می تواند بیشتر به دلیل نوع فعالیت، ساختار مهارت و شرایط متفاوت زمین بازی و نوع شرایط تمرینی باشد. با توجه به ارتباط بین توان بی هوازی و هوازی، می توان انتظار داشت که در صورت ضعیف بودن یکی از این دو عامل، دیگری نیز تحت تاثیر قرار گیرد. همچنین با توجه به اهمیت هر دو عامل در اجرای بازیکنان فوتبال، باید توجه بیشتری به توسعه این قابلیت ها در بازیکنان فوتبال (چمنی و ساحلی) داشت. بهتر است که مربیان تمرینات را متناسب با نوع مهارت، سطح توانایی های هر یک از افراد و نیز با در نظر گرفتن نیازهای ضروری در مسابقه طراحی کنند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: هدف از این پژوهش، مقایسه توان هوازی، توان بی هوازی، شاخص توده بدن درصد چربی دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار دانشگاه آزاد اسامی واحد کاشمر بود. روش تحقیق: 30 دانشجوی مرد ورزشکار عضو تیم های ورزشی دانشگاه آزاد اسامی واحد کاشمر و 30 دانشجوی غیر ورزشکار در رده سنی 25 – 20 سال به روش نمونه گیری تصادفی انتخاب گردیدند. اندازه گیری توان هوازی به وسیله آزمون آستراند، توان بی هوازی از طریق آزمون پرش عمودی، درصد چربی زیر پوستی به وسیله کالیپر از سه ناحیه سینه، شکم و ران انجام گرفت. شاخص توده بدن آزمودنی ها نیز از تقسیم وزن (به کیلوگرم) بر مجذور قد (متر) محاسبه گردید. تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده توسط نرم افزار SPSS نسخه 14 و به کمک آزمون تی مستقل (t - test) در سطح معنی داری 0.05 > p انجام گرفت. یافته ها: تفاوت معنی دار آماری بین توان هوازی و شاخص توده بدن دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار وجود نداشت، در حالی که مقادیر توان بی هوازی ورزشکاران به طور معنی داری (0.03= p) بالاتر از آزمودنی های غیر ورزشکار بود. در مقابل، درصد چربی زیر پوستی غیر ورزشکاران به طور معنی داری (0.001= p) بالاتر از ورزشکاران بود. نتیجه گیری: تمرینات ورزشی در دوره دانشجویی و محیط دانشگاه، موجب بهبود توان بی هوازی و کاهش درصد چربی زیر پوستی در دانشجویان ورزشکار در مقایسه با دانشجویان غیرورزشکار می گردد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.