این پژوهش با هدف ارائه پروتکل استاندارد غنی سازی Artemia urmiana با روغن کلزا انجام شد. غنی سازی ناپلی A.urmiana در سه تراکم ناپلی و با سه غلظت روغن کلزا صورت گرفت که اثرات آن بر درصد بقا، طول کل و میزان اسیدهای چرب ناپلی A.urmiana در زمان های 6، 9، 12، 15 و 18 ساعت بعد از غنی سازی مورد ارزیابی قرار گرفت. سیست های A.urmiana طبق روش استاندارد تخم گشایی شدند و ناپلیوس های حاصله با تراکم های 50000، 100000 و 200000 ناپلی در لیتر به زوک های هفت لیتری منتقل شدند. امولسیون روغن کلزا در غلظت های 0.1، 0.2 و 0.3 گرم در لیتر در دو زمان صفر و 12 ساعت پس از شروع غنی سازی به زوک های حاوی آرتمیا افزوده شد. بر اساس نتایج پژوهش حاضر استفاده از غلظت 0.3 گرم در لیتر روغن کلزا تحت تراکم 100000 ناپلی در لیتر به مدت 18 ساعت، بهترین روش برای غنی سازی A.urmiana بود. ناپلی آرتمیا غنی شده تحت این تیمار، از لحاظ میزان اسیدهای چرب (n-3)PUFA و درصد بقا به طور معنی داری بیشتر و از لحاظ رشد به طور معنی داری کمتر از تیمار شاهد و اکثر تیمارهای آزمایشی بودند. همچنین این تیمار از لحاظ میزان اسیدهای چرب (n-6)PUFA به طور معنی داری نسبت به همه تیمارها به جز تیمار با تراکم 50000 با غلظت 0.1 گرم در لیتر روغن کلزا به مدت 18 ساعت غنی سازی بیشتر بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

به منظور بررسی اثر تنش خشکی و تراکم بوته بر ویژگی های کمی و کیفی ارقام کلزا(Brassica napus L.) ، این آزمایش به صورت کرت های دوبار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار در ایستگاه تحقیقات کشاورزی بروجرد در سال زراعی 89-1388 اجرا شد. در این آزمایش تنش خشکی در سه سطح شامل بدون تنش (شاهد)، قطع آبیاری در مراحل بعد از روزت و قبل از شروع گل دهی و قطع آبیاری در مراحل بعد از روزت، قبل از شروع گل دهی و پر شدن غلاف در کرت اصلی و تراکم بوته در سه سطح 6، 10 و 14 کیلوگرم بذر مصرفی در هکتار در کرت فرعی و ارقام کلزا شامل زرفام،SLM046  و اکاپی در کرت فرعی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج نشان داد تنش خشکی، تراکم بوته و برهمکنش آن ها بر ویژگی های کمی و کیفی ارقام کلزا اثر معنی داری داشتند. بیش ترین عملکرد دانه و روغن در تیمار قطع آبیاری در مراحل بعد از روزت و قبل از شروع گل دهی و تراکم بذر 10 کیلوگرم در هکتار در رقم زرفام به دست آمد که به نظر می رسد مربوط به وزن هزار دانه، تعداد غلاف در بوته، شاخص برداشت و درصد روغن بیش تر آن باشد. رقم زرفام مناسب ترین رقم در شرایط تنش خشکی بود و با بررسی تمام شاخص ها، بهترین رقم در شرایط عادی بود و حداقل کاهش عملکرد را در شرایط تنش داشت.

جوانه زنی زود، سریع، یکنواخت و کامل بذور باعث سبز شدن مطلوب و رشد اولیه سریع گیاه زراعی می شود. رشد اولیه مطلوب به نوبه خود باعث دریافت بیشتر تشعشع خورشیدی و افزایش عملکرد می گردد. هدف از این تحقیق بررسی واکنش همزمان اجزای جوانه زنی کانولا به دماهای زیر مطلوب بود. زمان تا شروع جوانه زنی، درصد نهایی بذور جوانه زده، یکنواختی جوانه زنی و سرعت جوانه زنی به عنوان اجزای جوانه زنی در نظر گرفته شدند. آزمایش با استفاده از 9 ژنوتیپ کانولا (از کشورهای آلمان، فرانسه و کانادا) و 4 دمای ثابت (5/4، 10 ، 15 و 20 درجه سانتی گراد) به صورت فاکتوریل در اتاقک جوانه زنی اجرا گردید. نتایج نشان داد که دما و ژنوتیپ بر کلیه اجزای جوانه زنی معنی دار بود. اثر متقابل دما ژنوتیپ نیز به استثنای حداکثر جوانه زنی، برای سایر اجزای جوانه زنی معنی دار بود. دماهای کمتر از 15 درجه سانتیگراد باعث کاهش درصد نهایی بذور جوانه زده و یکنواختی جوانه زنی شدند. درحالی که کاهش دما به کمتر از 20 درجه سانتیگراد موجب تأخیر فزاینده در شروع جوانه زنی شد. به ویژه کاهش دما از 10 به 5/4 درجه سانتیگراد تا 3 برابر شروع جوانه زنی را به تأخیر انداخت. دمای پایه جوانه زنی برای ژنوتیپ های بین 0 تا 4 درجه سانتیگراد و دمای مطلوب بین 16 تا 30 درجه سانتیگراد بدست آمد. نتیجه گیری شد که امکان استفاده از اختلافات ژنوتیپی در جهت بهبود مولفه های جوانه زنی تحت دماهای زیر مطلوب و نیز امکان بهبود دماهای پایه و مطلوب در کانولا وجود دارد.

در این آزمایش ترکیب شیمیایی، ضرایب تجزیه پذیری ماده خشک و پروتئین خام (روش in situ) و ناپدید شدن شکمبه ای و روده ای (روش هضم سه مرحله ای آنزیمی) پروتئین خام دانه کلزای خام یا حرارت داده شده بررسی شد. حرارت دادن دانه های کلزا در آون در دماهای 120، 150 و 180 درجه سانتیگراد و به مدت زمان 2 و 3 ساعت انجام پذیرفت. نتایج نشان داد که حرارت تاثیری بر ترکیب شیمیایی دانه کلزا نداشت. بخش سریع تجزیه (a) و کند تجزیه (b) ماده خشک و پروتئین خام دانه خام و دانه های حرارت داده شده تفاوت قابل ملاحظه ای نداشتند، اما ثابت نرخ تجزیه (c) ماده خشک و پروتئین خام دانه های حرارت داده شده در دمای 150 درجه سانتیگراد (3 ساعت) و 180 درجه سانتیگراد (2 ساعت) شدیدا کاهش یافت (به ترتیب 79 و 89 درصد کاهش در مقایسه با دانه خام). نسبت ناپدید شدن پروتئین خام در شکمبه نیز در این دو دما به طور معنی داری (P<0.05) کاهش یافت (به ترتیب 50.5 و 73 درصد کاهش در مقایسه با دانه خام). نسبت ناپدید شدن روده ای پروتئین خام هضم نشده در شکمبه برای دانه های حرارت داده شده و خام مشابه همدیگر بود (به جز دانه های حرارت داده شده در دمای 150 درج سانتیگراد به مدت 3 ساعت که نسبت به دانه های خام، قابلیت هضم پروتئین خام آنها 31 درصد افزایش نشان داد (P<0.05). نسبت ناپدید شدن پروتئین خام در کل دستگاه گوارش برای دانه های خام و حرارت داده شده در دمای 120 درجه سانتیگراد (3 ساعت) و دمای 150 درجه سانتیگراد (2 ساعت) بیشترین مقدار (به ترتیب 0.91، 0.90 و 0.90) و برای دانه های حرارت داده شده در 180 درجه سانتیگراد (2 ساعت) کمترین مقدار (0.34) بود.

در این تحقیق پاسخ چهار ژنوتیپ مختلف کلزا در مراحل جوانه زنی، رشد اولیه گیاهچه ها و کشت پینه تحت تنش شوری مورد بررسی قرار گرفت. ژنوتیپ ها در سطوح مختلف شوری عکس العمل های متفاوتی داشتند. با این حال افزایش شوری باعث کاهش جوانه زنی و رشد بعدی گیاهچه ها در تمامی ژنوتیپ ها شد. برای هر یک از ژنوتیپ ها غلظتی از نمک که باعث 50 درصد کاهش در جوانه زنی بذور شد، محاسبه گردید. در کشت پینه در محیط شور نیز مشاهده شد که از نظر وزن تر پینه ها و راندمان پینه زایی اختلاف بین ژنوتیپ ها کاملا معنی دار است. افزایش غلظت نمک در محیط کشت تاثیری بر پینه زایی و رشد پینه ها نداشت. افزایش شوری در محیط منجر به افزایش تجمع سدیم و کاهش تجمع پتاسیم در بافت پینه شد اما نسبت K/Na در بافت پینه در تمامی ژنوتیپ ها با افزایش شوری روند کاهشی داشت. تجزیه همبستگی بین صفات ارزیابی شده در آزمون جوانه زنی و رشد پینه حاکی از عدم وجود همبستگی بین پارامترهای رشدی پینه و جوانه زنی ژنوتیپ ها تحت تنش شوری بود. همبستگی بین میزان تجمع K و نسبت K/Na در بافت پینه با درصد جوانه زنی بذر در محیط شور مثبت ولی همبستگی میزان تجمعNa  با این صفت منفی بود. به طور کلی اطلاعات موجود در ارتباط با تحمل ژنوتیپ های مورد استفاده در این تحقیق بر مناسب بودن نسبت K/Na با میزان تحمل به شوری در این ژنوتیپ ها اشاره داشت. نتایج این تحقیق بر ارزش پایین تحلیل رشد پینه (رشد لاین های سلولی) به عنوان معیاری برای ارزیابی تحمل به شوری در کلزا اشاره دارد.

آلودگی های بذری در روی کلزا همانند سایر محصولات از اهمیت ویژه ای برخوردار بوده و همه ساله امکان بروز تغییرات در آن ها وجود دارد. بیماری های ساق سیاه کلزا و پوسیدگی سفید اسکلروتینیایی در حال حاضر مهمترین عوامل خسارت این محصول در ایران به شمار می آیند. احتمال انتقال مستقیم عوامل قارچی این دو بیماری از راه آلودگی های بذری و یا غیر مستقیم آن ها در بقایای آلوده موجود در محموله های بذری خطر استقرار و گسترش آن ها را به همراه دارد. در این راستا برای بررسی آلودگی بذرها به عوامل قارچی نمونه های بذری از محموله های بذر کلزای تولید شده در مناطق سرد شامل استان های البرز، کرمانشاه و مرکزی جمع آوری شدند. با هدف مشاهدات ماکروسکوپیک سطوح بذرهای برداشتی، بررسی نشانه های غیر طبیعی سطح بذرها شامل چروک، ترک، ریسه یا شبیه آن، اووز مشکوک به بیماری های باکتریایی و لکه های سیاه صورت گرفت. همچنین احتمال حضور اسکلروت های قارچ عامل بیماری پوسیدگی سفید ساقه و بقایای گیاهی دارای آلودگی به پیکنیدهای قارچ عامل بیماری ساق سیاه کلزا در نمونه های بذری بررسی شدند. شناسائی عوامل قارچی همراه بذرها نیز در آزمایشگاه با استفاده از کلید های معتبر قارچ شناسی صورت گرفت. در هیچکدام از نمونه ها اسکلروت های قارچ عامل بیماری پوسیدگی سفید ساقه یافت نشدند. همچنین بقایای غلاف و قطعات ساقه موجود در نمونه های تهیه شده در مقطع پیش از عملیات بوجاری علایم مشکوک به آلودگی به پیکنیدهای قارچ عامل ساق سیاه نداشتند. نتایج حاصل از بررسی قارچ های همراه بذرهای کلزا حاکی از آن بود که این بذرها به قارچهای مختلفی از جنس های ریزوپوس (Rhizopus sp., )، آسپرژیلوس (Aspergillus sp)، آلترناریا (Alternaria sp. ) و پنی سیلیوم (Penicillium sp. )آلوده بودند.