امروزه معرفی فناوری های تبدیلی برای رفع مشکل زیست محیطی تجمع باگاس و جایگزینی برای پیت در صنعت تولید گیاهان زینتی ضروری به نظر می رسد. به این منظور، در آزمایشی، اثر جایگزینی ورمی کمپوست کود گاوی+ باگاس نیشکر با پیت در بستر کشت 60% پیت+ 30% ورمی کولیت+ 10% پرلیت، در مورد گیاه برگ زینتی دیفن باخیا بررسی گردید. پس از تولید ورمی کمپوست، قلمه های ریشه دار شده گیاه در بستر شاهد (60% پیت+ 30% ورمی کولیت+ 10% پرلیت) و بسترهای با جایگزینی 10، 20، 30، 40، 50 و 60 درصد ورمی کمپوست بجای پیت در بستر شاهد، کشت شدند. فاکتورهای ارتفاع گیاه، قطر، وزن تر و خشک ساقه و برگ، وزن تر و خشک ریشه، مساحت برگ و عناصر غذایی نیتروژن، پتاسیم، فسفر، کلسیم و منیزیم در گیاه و بسترهای کشت اندازه گیری شدند. خصوصیات فیزیکی بسترهای کشت شامل تخلخل تهویه ای، ظرفیت نگهداری آب، تخلخل کل و جرم مخصوص ظاهری اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که افزایش سطح ورمی کمپوست کود گاوی+ باگاس نیشکر در جایگزینی با پیت اثر معنی داری بر نیتروژن و پتاسیم برگ و نیتروژن، فسفر، پتاسیم، کلسیم و منیزیم بستر کشت داشته و بیشترین مقدار آنها در تیمار60% ورمی کمپوست به دست آمد. بستر حاوی 60% ورمی کمپوست بیشترین ارتفاع (15.91 سانتی متر)، بیشترین قطر (9.53 میلی متر)، وزن تر ساقه و برگ (158.91 گرم)، وزن خشک ساقه و برگ (33.99 گرم)، وزن خشک ریشه (25.87 گرم) و مساحت برگ (2680.5 سانتی متر مربع) را ایجاد نمود. بر اساس نتایج به دست آمده، ورمی کمپوست کردن باگاس نیشکر مطابق با طبیعت بوده و می تواند برای تولید گل و گیاه در بستر کشت استفاده شود.

آب گریزی خاک از درجات خفیف تا خیلی شدید در بسیاری از خاک ها با بافت های متفاوت، کاربری های گوناگون اراضی و شرایط آب و هوایی مختلف گزارش شده است. این پدیده سبب کاهش نفوذپذیری، افزایش رواناب و فرسایش خاک می شود. آب گریزی می تواند تحت تاثیر اصلاح کننده های خاک و یا در طول زمان تغییر یابد. در این پژوهش اثر دو اصلاح کننده آلی )پلی وینیل استات و پلی اکریل آمید هر یک در چهار سطح صفر، 0.05، 0.1 و 0.2 گرم در کیلوگرم خاک(  و دو اصلاح کننده معدنی )پوکه معدنی و پرلیت هر یک در چهار سطح صفر، 0.5، 1 و 2 گرم در کیلوگرم خاک(  در سه بازه زمانی 10، 30 و 60 روز پس از کاربرد بر آب گریزی پویا )مدت زمان نفوذ قطره آب( و ایستا )زاویه تماس تعادلی آب و خاک(  در یک خاک آهکی در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار بررسی شد. کاربرد پلی اکریل آمید، پوکه معدنی و پرلیت سبب کاهش معنی دار آبگریزی ایستا و پویای خاک شد، در حالی که پلی-وینیل استات سبب افزایش معنی دار آب گریزی ایستا شد. گذشت زمان سبب افزایش معنی دار آب گریزی پویا در نمونه خاک های تیمار شده با پلی اکریل آمید، پوکه معدنی و پرلیت نشد ولی در خاک تیمار شده با پلی وینیل استات آب گریزی پویا در زمان 60 روز بهمیزان 40 درصد در مقایسه با زمان 10 روز پس از شروع آزمایش افزایش یافت. در خاک های تیمار شده با پوکه معدنی گذشت زمان اثر معنی داری بر آب گریزی ایستای خاک نداشت. پلی اکریل آمید و پلی وینیل استات آب گریزی ایستا را در زمان 60 روز به ترتیب به میزان 4 و 2 درصد در مقایسه با زمان 10 روز پس از شروع آزمایش افزایش دادند. نتایج نشان داد پلی اکریل آمید، پوکه معدنی و پرلیت به عنوان مواد به ساز خاک در مقادیر اضافه شده تا حدی می توانند در کاهش آب گریزی خاک و در نتیجه افزایش میزان جذب آب به خاک موثر باشند البته اثر اصلاح کننده پرلیت در کاهش آب گریزی پویای خاک بیش از سایر اصلاح کننده ها بود.

اثر بستر مختلف خاک و مواد تنظیم کننده رشد گیاهی بر صفات رویشی و تولید پاجوش نهال های 18 ماهه حاصل از کشت بافت خرما (Phoenix dacylifera L.) درقالب طرح اسپلیت پلات (فاکتور اصلی آزمایش بستر خاکی مختلف شامل، ماسه، خاک اره، پرلیت ریز، پرلیت درشت، خاک برگ) و شاهد خاک معمولی به انضمام سه غلظت مختلف0، 0.3%، 0.8% از هورمون IBA و فاکتور فرعی شامل دو غلظت 0 و 500 میلی گرم درلیتر ازهورمونBAP  بود.) تحقیق فوق طی سالهای 77-75 درمرکز تحقیقات کشاورزی استان خوزستان انجام گرفت. آزمایش انجام شده نشان داد بستر خاک برقطر، تعداد کل برگها و ارتفاع جوانه انتهایی درسطح 1% و برروی تعداد برگهای مرکب و طول برگ درسطح 5% معنی دار بوده است. بسترخاک برگ به عنوان بهترین تیمار بسترخاکی شناخته شده است. هورمونIBA  درسطح 1% اثر معنی داری برقطر نهال و تعداد برگ داشته و بهترین نتیجه از غلظت 0.3% بدست آمده است. هورمون BPA به غلظت 500 میلی گرم بر لیتر برقطر نهال و تعداد برگهای مرکب درسطح 1% و بر روی تعداد کل برگها، ارتفاع جوانه انتهایی و طول برگ درسطح 5% اثرات معنی داری نشان داد. درمجموع با توجه به صفات رویشی بررسی شده تیمار خاک برگ و هورمون IBA به غلظت % 0.3برسایر تیمارها برتری نشان داده است. همچنین به نظر می رسد تحریکات وارده به نهالهای جوان حاصل از کشت بافت برای تولید پاجوش درسالهای اولیه موثر نبوده و برای نیل به این هدف بایستی زمان بیشتری با تاکید برنقش بسترهای کاشت مناسب، مواد تنظیم کننده رشدگیاهی و عملیات صحیح باغبانی در نظر گرفت.

به منظور بررسی اثر بسترهای کاشت مختلف روی رشد گیاه پاپیتال آزمایشی گلدانی در قالب طرح کاملا تصادفی با 5 تیمار در سه تکرار در گلخانه تحقیقاتی مرکز ایستگاه تحقیقات گل و گیاهان زینتی لاهیجان اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل 5 نوع بستر کاشت بودند که ترکیبات تشکیل دهنده آن ها عبارت است از: B1: 50% کمپوست آزولا + 40% کمپوست پوسته بادام زمینی + 10% پرلیت، B2: 50% کمپوست آزولا + 40% کمپوست پوسته بادام زمینی + 10% زئولیت، B3: 30% کمپوست آزولا + 30% کمپوست پوسته بادام زمینی + 30% کمپوست ضایعات چای + 10% پرلیت، B4: 30% کمپوست آزولا + 30% کمپوست پوسته بادام زمینی + 30% کمپوست ضایعات چای + 10% زئولیت و B5: 80% پیت + 20% پرلیت (شاهد بین المللی). نتایج حاصل نشان داد که ارتفاع بوته، تعداد برگ، تعداد و قطر ساقه جانبی, تعداد گره و مقدار کلروفیل برگ که از صفات زینتی یک گیاه همیشه سبز بالارونده مثل پاپیتال است در بستر B3 بیشترین مقدار است. بیشترین درصد ماده خشک ریشه و شاخساره، نیتروژن، پتاسیم و روی نیز متعلق به گیاهان رشد یافته در بستر B3 بود. بیشترین مقدار کاروتنوئید برگ و بلندترین ریشه در بستر B5 اندازه گیری شد. بستر B1 نیز موفق ترین بستر در افزایش آهن برگ بود. بدین ترتیب بستر B3 به عنوان مناسب ترین بستر برای رشد پاپیتال معرفی می شود. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

به منظور بررسی قابلیت جایگزینی بستر کشت پیت ماس بوسیله ضایعات سلولزی درختان نخل، تحقیقی با استفاده از گیاه برگ زینتی آگلونما (Aglaonema commutatum cv. Silver Queen) در قالب طرح پایه کاملا تصادفی با 8 تیمار و 6 تکرار صورت گرفت. بسترهای کاشت عبارت بودند از: پیت ماس، ضایعات نارگیل (کوکوپیت)، ضایعات نخـل (پالم پیت) و باگاس نیشکر به صورت خالص و همچنین مخلوط با 50 درصد پرلیت. شاخصهای رشدی از جمله تعداد برگ، سطح برگ، تعداد پاگیاه، وزن تر و وزن خشک اندام هوایی و ریشه مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که تیمار بستر کشت اثر معنی داری بر شاخصهای رشد دارد. بالاترین سطح برگ، تعداد برگ، تعداد پاگیاه و وزن خشک اندام هوایی و ریشه در بستر کشت کوکوپیت و کمترین آن در باگاس نیشکر مشاهده شد. بسترهای کشت پیت ماس و پالم پیت اثرات مشابهی بر روی اکثر شاخصهای رشدی داشتند. در مورد بیشتر خصوصیات بستر کشت از جمله ظرفیت تبادل کاتیونی، EC، وزن مخصوص ظاهری و درصد خلل و فرج کل، تیمار پالم پیت اختلاف معنی داری با بستر کوکوپیت نداشت و تنها تفاوت عمده این دو بستر در مورد ظرفیت نگهداری رطوبت بود که در پالم پیت کمتر از کوکوپیت بود. در این تحقیق استفاده از ضایعات تازه باگاس نیشکر به عنوان بستر کشت گیاهان نتایج مفیدی به همراه نداشت و توصیه می شود که این ماده از جنبه های دیگر کاربردی مورد توجه قرار گیرد. به طور کلی گیاهان آگلونما بهترین رشد را در بستر کشت کوکوپیت نشان دادند که در صورت در دسترس بودن در داخل کشور می تواند به عنوان جایگزین کم هزینه تر پیت ماس مورد استفاده قرار گیرد. همچنین بستر کشت پالم پیت نیز بدلیل در دسترس بودن و هزینه بسیار کمتر و نیز به خاطر وزن کم و کاهش هزینه حمل و نقل و صادرات گیاهان گلدانی، با انجام تیمارهایی در راستای افزایش نگهداری رطوبت می تواند به عنوان جایگزین مناسب پیت ماس در کشور معرفی شود.

این مطالعه به منظور ارزیابی پاسخ دو رقم گوجه فرنگی خوشه ای به محلول های غذایی با سطوح مختلف هدایت الکتریکی (EC) و درک بهتر واکنش این محصول به محلول هایی با EC های ثابت یا متغیر انجام شد. بدین منظور دو رقم گوجه فرنگی گلخانه ای (رازان و ارگون) در سیستم آبکشت در بستر پرلیت کشت شدند. گیاهان کشت شده با محلول های غذایی با EC های ثابت 2 و 3 میلی موس و یا با محلول هایی با EC های متغیر 5/1، 2 و 3 میلی موس بر سانتیمتر در طول روز تغذیه شدند. اساس تغییرات در تیمار EC متغیر، تبخیر و تعرق گیاهان بر اساس میزان تابش نور بود. یافته های این تحقیق نشان داد که استفاده از محلول های غذایی با EC های متغیر در طول روز می تواند میزان مواد جامد محلول (TSS) میوه ها را بهبود بخشد. تیمارهای محلول غذایی از نظر میزان دیگر صفات کیفی (سفتی، pH، اسیدیته قابل تیتراسیون و ویتامین ث میوه) و عملکرد تفاوت معنی داری نشان ندادند. عدم مشاهده تفاوت معنی دار در عملکرد تیمار ECهای متغیر نسبت به تیمار EC رایج (3 میلی موس بر سانتیمتر) امکان صرفه جویی در نمک های مورد استفاده برای تهیه محلول غذایی جهت پرورش گوجه فرنگی در سیستم آبکشت را نشان می دهد. ارقام مورد استفاده در این تحقیق تفاوت معنی داری از نظر عملکرد میوه های درجه 1، درجه 2 و عملکرد کل و برخی صفات کیفی نشان دادند. رقم ارگون دارای عملکرد بالاتر و رقم رازان دارای محتوی TSS بیشتری بود.

در کشت هیدروپونیک، شکل نیتروژن و pH محلول غذایی از نظر تاثیر بر ترکیب شیمیایی گیاه اهمیت زیادی دارند. برای بررسی اثر pH و نسبت نیترات به آمونیوم محلول غذایی و برهمکنش آنها بر جذب و غلظت عناصر K، Ca، Mg و Na در ریشه و بخش هوایی اسفناج، آزمایشی به صورت فاکتوریل و در قالب طرح پایه کاملا تصادفی با دو فاکتور شامل pH محلول غذایی در سه سطح (4.5، 6.5، 8) و نسبت نیترات به آمونیوم محلول غذایی در پنج سطح (100:0، 75:25، 50:50، 25:75، 0:100) و با چهار تکرار در بستر پرلیت و در شرایط گلخانه انجام شد. سه نشای گیاه اسفناج (Spinacia oleracea L.) رقم سیریوس در هر گلدان کشت و با 15 نوع محلول غذایی متفاوت تغذیه شدند. غلظت نیتروژن و سایر عناصر غذایی در محلول های غذایی مذکور یکسان بود. گیاهان پس از 7 هفته رشد برداشت و غلظت عناصر Ca، Mg، K و Na در ریشه و بخش هوایی آنها به روش تر سوزانی تعیین گردید. نتایج نشان داد که تاثیر pH محلول غذایی بر غلظت K ریشه و بخش هوایی، غلظت Ca ریشه، جذب Ca و غلظت Mg بخش هوایی معنی دار بود ولی بر غلظت Na ریشه و بخش هوایی، جذب سدیم، غلظت Mg ریشه و جذب Mg معنی دار نبود. با افزایش pH ححلول غذایی از 4.5 به 8، جذب K و Ca بوسیله اسفناج و غلظت K ریشه به طور معنی داری کاهش یافت در حالی که غلظت K و Mg بخش هوایی و غلظت Ca ریشه به طور معنی داری افزایش یافت. اثر اصلی نسبت نیترات به آمونیوم و اثر متقابل pH و نسبت نیترات به آمونیوم محلول غذایی بر غلظت K، Ca،  Na و Mg ریشه و بخش هوایی و جذب آنها بوسیله اسفناج معنی دار بود. به طور کلی، با کاهش نسبت نیترات به آمونیوم محلول غذایی، غلظت K، Ca،Mg   Na وریشه ها و بخش هوایی و جذب آنها بوسیله اسفناج به طور معنی داری کاهش یافت؛ همچنین، تاثیر نسبت نیترات به آمونیوم محلول غذایی بر غلظت K، Ca،Mg   Na وریشه و بخش هوایی اسفناج به pH محلول غذایی بستگی داشت و برعکس. میانگین غلظت عناصر K، Ca،Mg  و Na در بخش هوایی بیشتر از ریشه اسفناج بود. میان غلظت این عناصر در ریشه و غلظت آنها در بخش هوایی و همچنین میان غلظت این عناصر در بخش هوایی و جذب آنها بوسیله گیاه اسفناج همبستگی های معنی داری وجود داشت.

به منظور بررسی تاثیر نیتروژن بر شاخص های رشد گیاه گوجه فرنگی گلخانه ای و تاثیر بستر در هدر رفت و جذب نیتروژن، دو محلول غذایی(محلول غذایی کامل و محلول غذایی با 30% کاهش نیتروژن) و سه بستر کشت (زئولیت غنی شده با نیتروژن و پرلیت، زئولیت خام و پرلیت و سرانجام پرلیت) به صورت کرت خرد شده و طرح بلوک کامل تصادفی مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاصل از 6 ماه کشت نشان داد که شاخص سطح برگ و سرعت توسعه برگ با کاهش غلظت نیتروژن کاهش پیدا کردند. بستر دارای زئولیت سبب بهبود فاکتورهای رشد، مانند طول ساقه، تعداد برگ، سرعت طویل شدن ساقه، سرعت توسعه برگ و سرعت رشد محصول و افزایش عملکرد گردید و استفاده از زئولیت غنی شده باعث کاهش نیتروژن وارد شده به پساب کشت شد. میزان نیتروژن ذخیره شده در برگ های جوان با کاهش غلظت نیتروژن کاهش یافت، ولی این کاهش در بستر دارای زئولیت غنی شده و استفاده از محلول دارای نیتروژن کاهش یافته دیده نشد. در مجموع نتایج حاکی از امکان استفاده موفقیتامیز از زئولیت برای پرورش گوجه فرنگی به همراه کاهش نیتروژن محلول غذایی و کاهش مقدار این عنصر در پساب کشت بود.

این آزمایش به منظور بررسی کاربرد کمپوست آزولا در محیط های رشد حاوی پیت + پرلیت در مقایسه با کوکوپیت + پرلیت بر رشد و تغذیه گل های داوودی در قالب طرح کاملاً تصادفی با پنج سطح آزولا (0، 25، 50، 75 و 100٪, ) در سه تکرار انجام شد. مشخص شد که مواد مغذی بسترهای کمپوست آزولا غنی تر از پیت و کوکوپیت است. نتایج نشان داد که استفاده از آزولا به عنوان کمپوست باعث افزایش عناصر فسفر و پتاسیم در بستر کشت می شود، اما فقط پتاسیم در برگ افزایش می یابد. بیشترین میزان نیتروژن و پتاسیم برگ در 50 درصد کمپوست بود. 25 تا 75 درصد کمپوست از نظر ارتفاع نهایی، طول شاخه گل دهنده، تعداد برگ و کاروتنوئیدهای گلبرگ تفاوت معنی داری با پیت یا کوکوپیت نداشت. با افزایش کمپوست، خواص فیزیکی بستر های کشت در محدوده توصیه شده قرار گرفت و چگالی ظاهری (به ترتیب 0/31، 0/33، 0/30 و 0/30 گرم در سانتی متر مکعب) در مقایسه با پیت و کوکوپیت (0/18 و 0/16 گرم در سانتی متر مکعب) افزایش یافت. کمپوست 100 درصد دارای بیشترین کلروفیل a، کلروفیل b و کلروفیل کل بود. جایگزینی 25 تا 100 درصد کمپوست باعث افزایش pH و EC بستر کشت شد. نتایج نشان داد که استفاده از 75-25 درصد کمپوست می تواند جایگزین مناسبی برای پیت باشد اما تفاوت معنی داری با کوکوپیت ندارد. با توجه به قیمت نسبتاً بالا و واردات پیت و کوکوپیت و تأثیر منفی مقادیر بالای کمپوست بر افزایش EC بستر کشت، استفاده از کمپوست 50 درصد آزولا از نظر اقتصادی ارجعیت دارد. متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد. لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

آلوئه ورا یکی از معروف ترین گیاهان زینتی است که به طور گسترده در ساخت دارو و مواد آرایشی مورد استفاده قرار می گیرد. آزمایشی با هدف بررسی اثر نسبت های مختلف پیت و پرلیت بر خصوصیات کمی و کیفی آلوئه ورا به صورت اسپلیت پلات در زمان در قالب طرح کاملا تصادفی با پنج بستر کشت شامل پیت، پیت و پرلیت (1:3 حجمی)، پیت و پرلیت (1:1 حجمی)، پیت و پرلیت (3:1 حجمی) و پرلیت (کرت اصلی) در پنج زمان مختلف (کرت فرعی) اجرا شد. نتایج نشان داد که اضافه کردن پرلیت به محیط کشت پیت باعث افزایش میزان رشد و شاخص های کمی و کیفی آلوئه ورا شده است. بیشترین میزان آنتی اکسیدان، فنل کل، آلوئین و درصد وزن خشک از گیاهان کشت شده در محیط کشت پیت و پرلیت (3:1 حجمی) به دست آمد. اما بیشترین تعداد برگ، ارتفاع گیاه، تعداد پاجوش، وزن ریشه، وزن برگ، وزن کل، وزن ژل و وزن ماده خشک برگ در گیاهان کشت شده در محیط کشت پیت و پرلیت (1:1 حجمی) مشاهده شد. طبق نتایج این تحقیق، برای افزایش شاخص های کمی و کیفی آلوئه ورا می توان محیط کشت پیت و پرلیت (1:1 حجمی و 3:1 حجمی) را توصیه کرد.