سندرم دندی واکر در سال 1914 توسط Dandy، Blackfan توصیف شد. این سندرم بوسیله یک تریاد، مشخص می شود که شامل آژنزی کامل یا نسبی ورمیس مخچه، دیلاتاسیون کیستیک بطن چهارم و بزرگی حفره خلفی با جابجایی سینوس ترانسورس ـ تنتوریوم و torcular به طرف بالا می باشد. مهمترین ناهنجاری در این سندرم وجود اتساع وسیع بطن چهارم است که به شکل کیست در آمده و سقف آن توسط یک غشای نوروگلیال عروقی پوشیده می شود. این کیست به صورت فتق به طرف پایین جابجا می شود و به علت فشار، سبب جداشدن نیمکره های خلفی مخچه و جابجایی آنها به طرفین و جلو می گردد. ورمیس و شبکه کوروئید به صورت خطی (به علت آژنزی) می باشند. تشکیل بطن چهارم اغلب به علت مامبرانها متوقف شده و یا آژنزی بطن چهارم وجود دارد. یک نوع از این سندرم که از انواع کلاسیک دندی واکـــر شایعتـــر است، اتساع کیستیـــک بطن چهـــارم و هیپوپلازی ورمیس مخچه، بدون بزرگی حفره خلفی می باشد. این فرم 3/1ناهنجاریهای حفره خلفی را شامل می شود. تقریباً 90% بیماران هیدروسفالی دارند و تعدادی از بیماران آنومالیهای دیگری نیز همراه این سندرم دارند که عبارتند از: انسفالوسل اوکسی پوت، آنژیومای صورت، شکاف کام در خط وسط، ناهنجاریهای قلبی عروقی و کلیه کیستیک. هیدروسفالی در زمان تولد دیده نمی شود اما اغلب در 3 ماهگی ظاهر می شود. در بعضی موارد هیدروسفالی پیشرفت نمی کند و در طول زندگی بدون علامت باقی می ماند. تشخیص قبل از تولد، بوسیله سونوگرافی و پس از تولد، بوسیله CTاسکن و MRI می باشد. در صورت پیشرفت هیدروسفالی درمان آن جراحی است. قبل از تولد در 10 جنین، تشخیص سندم دندی واکر توسط سونوگرافی داده شده که پس از تولد، در 8 مورد با MRI تشخیص تأیید گردید. 2 مورد سندم دندی واکر در یک خانواده دیده شد که والدین اهل ترکیه بودند. 1 مورد از آنها پسر و فرزند سوم خانواده بود که این نوزاد پلی داکتیلی داشت و در 5 ماهگی فوت کرد. مورد دیگر دختر همین خانواده و حاصل حاملگی پنجم بود که در 1 سالگی فوت کرد. در این مقاله نوزاد 1 روزه با سندرم دندی واکر معرفی می شود.

با توجه به مصرف بالای انرژی در جهان و آلودگی ناشی از سوخت های فسیلی، هیدروژن به عنوان یک سوخت پاک مورد توجه بسیاری از دانشمندان قرار گرفته است. لذا در این راستا، فرایند خالص سازی گاز هیدروژن نیز می تواند بسیار مهم باشد. از میان روش های متفاوت جداسازی هیدروژن، روش های غشایی به عنوان یکی از روش های مهم در خالص سازی هیدروژن مورد توجه قرار گرفته اند. در میان غشاهای جداساز هیدروژن، غشاهای غیرآلی نیز به دلیل قابلیت تحمل دماهای بالا مورد توجه بیشتری قرار گرفته اند. در این میان، در سال 2014 برای اولین بار غشای گرافنی برای جداسازی گاز هیدروژن مطرح گردید که انتخاب-پذیری بسیار بالایی نسبت به سایر غشاهای غیرآلی از خود نشان داد. لذا در این تحقیق عملکرد غشای گرافنی بر پایه روش دینامیک سیالات محاسباتی مدلسازی شده و تاثیر پارامترهای مهم عملیاتی از قبیل فشار، دما، سطح غشا و انتخاب پذیری غشا بر عملکرد غشا مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به نتایج بدست آمده از این مدلسازی غشای گرافنی (با خطای 7%) بهترین عملکرد را در دمای 293 کلوین داشته و با افزایش دمای جداسازی به 373 کلوین میزان انتخاب پذیری در این غشا به ترتیب از 2800 به 200 برای H2/CO2 کاهش پیدا می کند و میزان عبوردهی برای هیدروژن و دی اکسید کربن به ترتیب mole/m2. Pa. S وmole/m2. Pa. S می باشد. افزایش فشار و افزایش سطح غشا نیز تاثیر منفی بر روی میزان انتخاب پذیری H2/CO2 داشته و که براساس نتایج باعث کاهش انتخاب پذیری هیدروژن نسبت به دی اکسیدکربن می شود.

فرضیه: در مطالعه حاضر، برای توسعه کاربرد نانوالیاف دارای نانوخوشه {Mo132}در زمینه های مختلف شامل استفاده در ماسک های تنفسی و لباس های جاذب آلاینده تلاش شده است. روش ها: نانوالیاف پلی آکریلونیتریل-{Mo132} با میانگین قطر حدود 150nm با فرایند الکتروریسی بهینه سازی شده با روش های طراحی آزمون نظیر روش تاگوچی و طرح مرکب مرکزی تهیه شدند. شکل شناسی و ساختار شیمیایی نانوالیاف با روش های میکروسکوپی الکترونی پویشی (SEM) و عبوری (TEM) و طیف سنجی زیرقرمز تبدیل فوریه (FTIR) مطالعه و وجود نانوخوشه {Mo132} در ساختار نانوالیاف با طیف سنجی UV-Vis تایید شد. تعیین قطر و تعداد گره های نانوالیاف با نرم افزار پردازش عکس انجام شد. نانوالیاف نهایی بر اساس شرایط بهینه الکتروریسی تولید و عملکرد آن ها بررسی شد. یافته ها: شرایط بهینه فرایند الکتروریسی شامل غلظت %10wt، ولتاژ 16kV و فاصله 10cm بود. افزودن {Mo132} به نانوالیاف پلی آکریلونیتریل موجب بهبود خواص نانوالیاف و عملکرد آن ها در جذب ذرات شد. بررسی خواص نانوالیاف نشان داد، نانوذرات به خوبی با چسبندگی مناسب روی سطح پلیمر توزیع شدند. از برتری های این نانوالیاف می توان به توان جذب زیاد، روش سنتز سریع، هزینه کم، زیست سازگاری و سمی نبودن اشاره کرد. هدف نهایی این پژوهش، طراحی و تولید نانوالیافی کارآمد برای جذب ذرات معلق و آلاینده های شیمیایی به منظور استفاده پلیس و سایر افراد جامعه است. این نانوالیاف در سرعت جریان 5L/min کارایی حدود %93، کاهش فشار تقریبا صفر و فاکتور کیفیت حدود 4. 5 نشان دادند که در شرایط آزمایشگاهی مطالعه حاضر به عنوان بستر کنترلی ذرات معرفی می شود.

مقدمه: قارچ رشته ای Mortierella alpina منبع غنی از اسید های چرب غیراشباع به خصوص آراشیدونیک اسید است. این ماده پیش ساز تولید تعدادی از ایکوزانویید هاست که در ریولوژی خون، فعال سازی پلاکت ها و عملکرد لوکوسیت ها و ویژگی های عملکردی غشای سلولی نقش دارد. مواد و روش ها: در این مطالعه انتقال ژن بتا گلوکورونیداز به قارچ M. alpina CBS754.68 با استفاده از باکتری های Agrobacterium rhizogenes و Agrobacterium tumefaciens بررسی شد. باکتری های حاوی ناقلpBI121  برای تراریختی ریسه های قارچ استفاده شد. ریسه های سه روزه با سه تیمار یک، دو و سه ساعت در معرض قرارگیری سلول های باکتری در حضور استوسیرینگون به عنوان بافت هدف استفاده شد. پایداری میتوزی تراژن تا نسل سوم (T2) در قارچ های تراریخت با استفاده از رنگ آمیزی هیستوشیمیایی GUS و واکنش زنجیره ای پلیمراز بررسی شد. نتایج: نتایج نشان داد بیشترین درصد تراریختی مربوط به باکتری A. tumefaciens و بیشترین پایداری میتوزی در تراریخت های حاصل از کاربرد A. rhizogenes است. بحث و نتیجه گیری: نتایج به دست آمده نشان داد که برای حصول نتیجه با بازده تراریختی بیشتر و پایدارتر استفاده از گونه مناسب Agrobacterium فاکتوری اساسی است. نوع گونه و سویه قارچ و شرایط آزمایش در انتقال ژن به این روش بسیار موثر است. این اولین گزارش برای تراریختی قارچ اتوتروف M. alpina با استفاده از Agrobacterium است.

آلکالوئیدها دارای اثرات ضدتکثیری و محرک آپوپتوز در سلول های سرطانی هستند. هارمین نیز یکی از آلکالوئیدهای مهم در بذر اسپند است که اثرات ضدسرطانی آن گزارش شده است. هدف این مطالعه، بررسی اثر آلکالوئید هارمین بر القای آپوپتوز در رده سلولی سرطان کولون انسانی HT29 و تغییرات بیان ژن های آپوپتوتیک P53، Bax و Bcl-2 است. به این منظور سلول های سرطانی کولون HT29 با غلظت های مختلف هارمین (35، 45، 55، 65 میکروگرم بر میلی لیتر) به مدت 24 ساعت تیمار شدند. زیست پذیری سلول ها با استفاده از آزمون MTTبررسی شد. تغییرات مرفولوژی هسته با رنگ آمیزی DAPI بررسی گردید. همچنین، القای آپوپتوز با تست انکسین و تغییرات بیان ژن های P53، Bax و Bcl-2 با استفاده از Real-time PCR تعیین شد. نتایج این بررسی نشان داد که هارمین به صورت وابسته به غلظت باعث کاهش زیست پذیری در سلول های سرطانی کولون HT29 شد. همچنین، تیمار سلول های سرطانی کولون HT29 با هارمین باعث تغییرات مرفولوژیک هسته سلول از جمله تراکم کروماتین هسته، تشکیل اجسام آپوپتوزی، و چروکیدگی غشای سلول شد. از طرفی، تیمار سلول های سرطانی HT29 با هارمین، باعث کاهش بیان Bcl-2 و همزمان افزایش بیان P53 و Bax و در مجموع، کاهش نسبت Bcl-2 به Bax شد. همچنین نتایج تست انکسین نیز تاییدکننده افزایش آپوپتوز در سلول ها است. در نتیجه می توان بیان کرد که هارمین به دلیل داشتن سیتوتوکسیسته موثر در مهار تکثیر و القای آپوپتوز، می تواند در درمان سلول های سرطانی کولون مورد استفاده قرار گیرد.

به منظور مطالعه اثر پیری تسریع شده و پرایمینگ بذر با اسید جیبرلیک بر خصوصیات جوانه زنی، پر اکسیداسیون لیپیدها، پروتئین محلول، فنل کل و هدایت الکتریکی بذر گندم (رقم پیشتاز) یک آزمایش فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تکرار در آزمایشگاه تکنولوژی بذر گروه زراعت دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد در سال 1395 انجام شد. عوامل آزمایش شامل پیری بذرتحت شرایط دمای 40 درجه سانتی گرادو 100% رطوبت در سه سطح [زوال کم (4 روز)، زوال متوسط (6 روز) و زوال زیاد (7 روز)] و پرایمینگ بذر با اسید جیبرلیک در 4 سطح (0، 25، 50 و 100 پی پی-ام) بود. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که اثر پیری بذر، پرایمینگ با اسید جیبرلیک و اثر متقابل دو عامل بر تمامی صفات اندازه گیری شده معنی دار بود. بر اساس نتایج مقایسه میانگین صفات با افزایش مدت زمان پیری درصد و سرعت جوانه زنی، پروتئین محلول و فنل کل کاهش یافت؛ اما میزان مالون دی آلدئید و هدایت الکتریکی به علت آسیب وارده به غشای سلولی با افزایش سطوح پیری افزایش یافت. بررسی اثرات متقابل دو عامل نشان داد که پرایمینگ با اسید جیبرلیک اثرات منفی پیری بذر بر تمامی صفات اندازه گیری شده را کاهش می دهد.

انواعی از نواحی خارج جمجمه شامل بینی، احشای مختلف ، پوست، حفره چشم، چشم و بافت های خارج نخاع مستعد مننژیوما توصیف کرده اند. مننژیوم جلدی به طور شایع در پوست سر، نواحی پیشانی یا پاراورتبرال رخ می دهد. ما در این مقاله یک مورد مننژیوم جلدی در ناحیه پیشانی را گزارش می کنیم که با توجه به منابع موجود بسیار نادر می باشد. بیمار ما زن میانسالی بود با توده سمت راست پیشانی از دو سال قبل که در عکس برداری از جمجمه و سی تی اسکن به عمل آمده از بیمار، هیچ ضایعه داخل جمجمه ای دیده نمی شد و فقط گرفتاری استخوان پیشانی به صورت ضخیم شدگی آن وجود داشت. بعد از برداشتن توده به وسیله جراحی و در آزمایش میکروسکوپی نمونه ها، تشخیص هیستوپاتولوژیک، مننژیوم نوع مننگوتلیوماتوس بوده و در مطالعه ایمنوهیستوشیمی، برای پادگان غشای اپی تلیکال واکنش نشان داد. در سیر بالینی، مننژیوم های خارج جمجمه ای به آهستگی بزرگ می شوند و معمولا فقط با برداشتن بهبود می یابند و اما برداشت نا کامل آن می تواند به عود منجر شود؛ چیزی که برای بیمار ما نیز اتفاق افتاد.

مقدمه: رشد جبرانی کلیه معمولا از رشد نفرون ها و بافت بینابینی باقیمانده کلیه پس از برداشتن تمام یا قسمتی از کلیه به علت بیماری یا هر علت دیگر به وجود می آید و این حالت نتیجه پاسخ نفرون های باقیمانده، به کار اضافی است که ایجاد می شود. درچنین شرایطی با افزایش وزن کلیه باقیمانده مواجه می شویم که بر اثر هیپرپلازی و هیپرتروفی حاصل می شود. با این که هورمون رشد برای درمان بیماران اورمیک به کار می رود. ولی عقیده بر این است که این هورمون باعث افزایش هیپرتروفی و پیشرفت رشد جبرانی کلیه به سوی اسکار و در نهایت از کار افتادگی کلیه می گردد .روش کار: هدف این تحقیق، مطالعه اثر هورمون رشد بر روی تغییرات فراساختمان توبول ها و بافت بینابینی کلیه بود. برای این منظور 48 رت از دو نژاد نرمال لویس و دوراف لویس انتخاب گردیدند. سپس هر نژاد به چهار گروه کنترل، هورمون رشد نوترکیب، نفرکتومی پیشرفته با هورمون رشد نوترکیب تقسیم شدند. رت های هر دو نژاد تحت عمل نفرکتومی پیشرفته قرار گرفتند و آن گاه به مدت یکماه روزانه دو نوبت به آنها هورمون رشد انسانی نوترکیب تزریق شد .نتایج: نتایج بدست آمده از مطالعه میکروسکوپ الکترونی بافت کلیه نشان داد که در گروه رت های هورمون رشد نوترکیب، غشای پایه توبول ها دارای تراکم موضعی، در گروه نفرکتومی پیشرفته غشای پایه ضخیم و چند لایه ای و در گروه نفرکتومی پیشرفته و هورمون رشد، غشای پایه بسیار ضخیم شده بود. همچنین به طور مشترک در رت های دو گروه نفرکتومی پیشرفته و نفرکتومی همراه با هورمون رشد، موارد زیر در نواحی سیتوزولی و فضای بین سلولی توبول ها مشاهده گردید: ریزش حاشیه مسواکی راس سلولها، میتوکندری و لیزوزوم فراوان، میتوکندری آسیب دیده، تراکم سیتوپلاستیک میکروفیلامنت ها، افزایش فضای بین سلولی در توبول ها و سلول های تغییر یافته فیبروبلاست و میوفیبروبلاست که به وسیله پروتیین های انباشته شده دربافت خارجی سلولی در بر گرفته شده بودند .نتیجه گیری: با توجه به اینکه مقایسه فراساختمان توبول ها و بافت بینابینی باقیمانده در هر دو نژاد رت، مشابه بود ولی تراکم مواد تجمع یافته (پروتیین ها) در بافت خارج سلولی و تراکم غشای پایه در گروه رت های نفرکتومی به اضافه هورمون رشد، کمی بیشتر از گروه نفرکتومی بود؛ لذا به نظر می رسد که هورمون رشد با افزایش سنتز پروتئین های غشای پایه و بافت خارج سلولی می تواند در تغییرات مورفولوژیک بافت بینابینی و توبول های کلیه موثر باشد .

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

سابقه و هدف: کشت فیبروبلاست های لثه انسانی برروی غشای کلاژنی به عنوان یک روش درمانی جایگزین در رژنراسیون هدایت شونده به کاررفته است. مطالعه آزمایشگاهی حاضر، حیات فیبروبلاست های لثه ای را روی دو نوع غشای غنی از کلاژن ارزیابی و مقایسه کرده است. مواد و روش ها: سلول های فیبروبلاست لثه ای انسان (HGF1-RT1) روی دو نوع غشای غنی از کلاژن قابل جذب Regen و CenoMembrane کشت داده شدند. 24 و 72 ساعت بعد تست MTT انجام شد. برای مقایسه میانگین MTT در گروه ها و زمان های مختلف از آزمون ANOVA و تست تعقیبی Tukey استفاده شد. یافته ها: پس از 24 و 72 ساعت بیش ترین حیات سلول های فیبروبلاست در گروه های کنترل و غشا Regen بود و کم ترین میزان در CenoMembrane بود. حیات سلول ها در گروه کنترل به طور معنی داری بیش تر از غشای CenoMembrane و در غشای Regen به طور معنی داری بیش تر از CenoMembrane بود (0/05