بیماری سلیاک بیماری است که درآن غشاء مخاطی روده کوچک فرد مبتلا به عدم تحمل گلوتن، آسیب و سبب التهاب روده می گردد. هدف از انجام این پژوهش، امکان تولید کیک با استفاده از آرد شاه بلوط، آرد ذرت و صمغ زانتان در سه سطح 3 / 0، 6 / 0 و 1 درصد و تأثیر آنها بر میزان رطوبت، حجم مخصوص، تخلخل، مؤلفه های رنگی پوسته و سفتی بافت این محصول بود. براساس نتایج بدست آمده، مشخص گردید که سطوح مختلف آرد )شاه بلوط و ذرت( بر میزان رطوبت، حجم مخصوص، سفتی بافت در بازه زمانی 72 ساعت پس از پخت و مؤلفه رنگی ) L* ( اثر معنیداری در سطح آماری 5 درصد نداشت. علاوه بر این نتایج حاکی از برتری سطح 6 / 0 درصد صمغ زانتان جهت بهبود خصوصیات کمی و کیفی کیک روغنی بدون گلوتن بود. در نهایت براساس نتایج حاصله از پذیرشکلی که مجموع امتیاز پارامترهایی از قبیل مزه، بو، شیرینی، رنگ، بافت و قابلیت جویدن بود، نمونه حاوی 75 درصد آرد شاه بلوط-25 درصد آرد ذرت و 6 / 0 درصد صمغ زانتان بالاترین امتیاز پذیرشکلی را از جانب ارزیابان حسی کسب نمود.

سونوگرافی داپلر یکی از روشهای غیرتهاجمی برای بررسی جریان خون در عروق مختلف بدن است و تنه سلیاک به عنوان اولین شاخه آئورت شکمی، یکی از شریانهای مهم احشایی محسوب می گردد. با توجه به تفاوتهایی که در گزارشهای مربوط به شاخصهای طبیعی شریان سلیاک در سونوگرافی داپلر در بخشهای مختلف تصویربرداری پزشکی دنیا وجود دارد، برآن شدیم که این شاخصها را در بخش سونوگرافی بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) مورد بررسی قرار دهیم در این مطالعه 84 فرد سالم(42 مرد و 42 زن بالای 20 سال) به روش غیراحتمالی سهمیه ای آسان که بدون داشتن مشخصه های انحصاری (exclusive criteria) انتخاب شدند و با استفاده از دستگاه سونوگرافی داپلر هیتاچی 525-EUB از نظر متغیرهای PSV (حداکثر سرعت جریان خون در ابتدای سیستول قلبی)، EDV (سرعت جریان خون در انتهای دیاستول قلبی)، MV (متوسط سرعت جریان خون)، d (قطر تنه شریان)، RI (شاخص مقاومت شریانی)، PI (شاخص ضربان شریانی)، VF (حجم خونی که در دقیقه از سطح مقطع رگ می گذرد) و همچنین شکل امواج اسپکترال داپلر مورد بررسی قرار گرفتند. بررسی در حالت ناشتا و در وضعیت تاقباز (Supine) صورت گرفت. نتایج کلی به دست آمده از این تحقیق عبارت بودند از: 1- PSV شریان سلیاک بر حسب سانتیمتر بر ثانیه دارای میانگین 96 و انحراف معیار 354/20 بود. 2- EDV شریان سلیاک بر حسب سانتیمتر بر ثانیه دارای میانگین 31 و انحراف معیار 967/2 بود. 3- MV شریان سلیاک بر حسب سانتیمتر بر ثانیه دارای میانگین 65 و انحراف معیار 556/11 بود. 4- میانگین قطر شریان سلیاک 54/0 سانتیمتر و انحراف معیار 767/0 سانتیمتر بود. 5- میانگین RI و PI شریان سلیاک به ترتیب 66/0 و 98/0 و انحراف معیار آنها به ترتیب 0508/0 و 1189/0 بود. 6- VF شریان سلیاک بر حسب میلی لیتر در دقیقه دارای میانگین 877 و انحراف معیار 745/145 بود. 7- شکل امواج اسپکترال داپلر در تمام افراد به صورت Low pulsatility بود و جریان خون در سرتاسر دیاستول ادامه داشت. 8- بین گروههای مختلف سنی، اختلاف معنی داری در PSV، EDV، MV، d، RI، PI، VF مشاهده شد (p<0.05) بطوری که با افزایش سن، PSV، EDV، MV، RI، PI افزایش و d و VF کاهش یافته بودند. 9- تفاوت معنی داری بین زنان و مردان در شاخصهای ذکر شده وجود نداشت.

زمینه و هدف: بیماری سلیاک یک بیماری سوءجذبی مزمن روده باریک ناشی از حساسیت به گلوتن محسوب می شود که می تواند سایر ارگان ها ازجمله کبد، مغز و دستگاه تنفسی را در کنار سیستم گوارشی درگیر کند. هدف از این مطالعه بررسی حجم های ریوی در بیماران مبتلا به بیماری سلیاک در شهر کرمان بود. روش بررسی: این مطالعه مقطعی از نوع توصیفی تحلیلی بود که جمعیت مورد مطالعه تمامی بیماران بزرگسال مبتا به سلیاک در مرکز ثبت سلیاک بیمارستان افضلی پورشهر کرمان وارد مطالعه شدند. در این مرحله قد و وزن افراد اندازه گیری شد و اطلاعات دموگرافیک آنان در یک برگ چک لیس ت ثب ت گرد ید. سپس بر اساس شرایط اس تاندارد از اف راد اسپیرومتری به عمل آم د و ثبت گردید. داده های به دست آمده وارد نرم افزار آماری SPSS نسخه 22 شد. یافته ها: در این مطالعه 58 بیمار مبتا به سلیاک با میانگین سن 02 / 18 ±,59 / 37 سال مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین قد و وزن بیماران به ترتیب، 30 / 14 ±,22 / 157 سانتیمتر و 06 / 17 ±,09 / 57 کیلوگرم بود. نتایج مطالعه نشان داد که میانگین FVC در بیماران موردمطالعه 93 / 0±,15 / 3 لیتر، میانگین 2/68±, 0/76 FEV1 لیتر، میانگین نسبت FEV1 به 83/06±, 5/56 FVC درصد و میانگین 6/64±, 1/61 PEF لیتر بود. نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان داد که حجم های ریوی بیماران مبتلا به سلیاک در مقایسه با حجم های ریوی مورد انتظار برای سن، جنس و قد تفاوت دارد و نسبت به مقادیر پیش بینی شده کمتر است با این حال، مطالعات بیشتر برای پیگیری این بیماران و بررسی عملکرد تنفسی بیشتر توصیه می شود.

مقدمه: اسهال مزمن یکی از علل شایع مراجعه بیماران به درمانگاه ها می باشد و بیماریهای مختلفی با منشا روده کوچک یا روده بزرگ می توانند باعث آن گردند، تعدادی از این بیماران بواسطه کولونوسکوپی نرمال، پزشک را با مشکل تشخیصی مواجه می کنند و به غلط تشخیص سندرم روده تحریک پذیر داده می شود. هدف از این مطالعه تعیین علل اسهال در این بیماران بود. مواد و روشها: در یک مطالعه توصیفی، تمام بیمارانی که در مدت 11ماه (مرداد ماه 1382 لغایت خرداد 1383) با اسهال مزمن غیر خونی به کلینیک گوارش بیمارستان شریعتی تهران مراجعه نمودند، مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات شخصی، تاریخچه دارویی و یافته های بالینی بیماران ثبت و تستهای روتین آزمایشگاهی، بررسی تیروئید وHIV ، سرولوژی سلیاک، ترانزیت روده باریک و کولونوسکوپی همراه با بیوپسی از قسمتهای مختلف آن انجام شد و در موارد  لازم، آندوسکوپی فوقانی با بیوپسی از دئودنوم نیاز انجام پذیرفت.یافته ها: 65 بیمار (34 مرد و 31 زن با میانگین سنی 39.6±16سال) در این مطالعه وارد شدند. 43 بیمار (2/66%) معیارهای سندرم روده تحریک پذیر (IBS) را داشتند، از این تعداد 38 بیمار (4/88%) IBS و پنج بیمار  (6/11%) بیماری دیگری غیر از IBS (3 بیمار کولیت میکروسکوپیک و دو بیمار سندرم سو جذب) داشتند. 13 بیمار (20%) مشکل ارگانیک داشتند که شامل: کولیت میکروسکوپیک در 4 بیمار (2/6%)، سندرم سو جذب در پنج بیمار (7/7%) و کرون در یک بیمار (5/1%) بود. 75% بیماران با کولیت میکروسکوپیک معیارهای IBS نیز داشتند. در مجموع شایعترین علت ارگانیک اسهال مزمن، سندرم سو جذب و کولیت میکروسکوپیک بود. در 14 بیمار (5/21%) نیز علتی برای اسهال پیدا نشد.نتیجه گیری:در بیماران مبتلا به اسهال مزمن غیر خونی که کولونوسکوپی نرمال دارند قبل از تشخیص IBS، بهتر است بیوپسی کولون جهت بررسی احتمالی کولیت میکروسکوپیک انجام شود و در صورت نیاز، بررسی از نظر رد بیماریهای روده باریک نیز انجام گیرد.

زخم های عود کننده دهانی Recurrent Aphthous Stomatitis (RAS) یا آفات دهانی از شایع ترین مشکلاتی است که به وسیله پزشکان عمومی، متخصصین بیماری های پوست و دندانپزشکان دیده می شود و در مجموع با زخم های عود کننده مشخص می شود و ممکن است دربچه ها یا بالغین هر دو دیده شود. هر کدام از ضایعات حدود 1-4 هفته طول می کشند و به طور تیپیک متعدد کوچک گرد یا بیضی هستند با حاشیه مشخص و با هاله قرمز رنگ و یک زمینه زرد یا خاکستری. این زخم ها در مخاط دهان می باشند و به ندرت وقوع همزمان زخم در مخاط تناسلی نیز دیده می شود که به آن آفت دو قطبی (Bipolar) گفته می شود.اتیولوژی: اتیولوژی RAS به طور کلی دقیقا مشخص نیست و یک تاریخچه فامیلی مثبت در حدود یک سوم بیماران دیده شده است و افزایشی در HLA های DR2, B12, A11, A2 نیز دیده شده که زمینه ژنتیکی را در تعدادی از افراد تایید می کند.در تعدادی از بیماران (20-10%) زمینه آبنرمالینی هماتولوژیک دیده شده که به صورت کاهش آهن سرم یا فریتین، کاهش فولات و کاهش آهن سرم یا فریتین، کاهش فولات و کاهش B12 و در حدود 3% از بیماران علایمی از بیماری سلیاک دیده شده است.از عوامل اتیولوژیک دیگر می توان از استرس و تروما نام برد و همچنین قطع کشیدن سیگار شاید شروع کننده زخم ها در تعدادی از بیماران باشد که مکانیزم آن دقیقا مشخص نیست. عده ای از بیماران همراهی با سیکل قاعدگی را ذکر می کنند و در تعدادی نیز ارتباط با آلرژی های غذایی ذکر شده است.

مقدمه: عدم تبعیت از رژیم غذایی در بیماران مبتلا به سلیاک، به دلیل عدم آگاهی و رفتارهای تغذیه ای نامناسب، با افزایش سرعت پیشرفت بیماری و عوارض طولانی مدت در این بیماران همراه است. این پژوهش، با هدف تعیین تأثیر مشاوره ی پرستاری بر دانش و عملکرد بیماران مبتلا به سلیاک در زمینه ی تبعیت از رژیم غذایی انجام گردید. روش ها: این مطالعه ی کارآزمایی بالینی، بر روی 100 بیمار مبتلا به سلیاک که به شیوه ی تصادفی سازی به دو گروه مورد و شاهد تقسیم شدند، انجام گردید. بیماران گروه آزمون، تحت مشاوره ی پرستاری و بیماران گروه شاهد، تحت مراقبت های معمول مرکز سلیاک قرار گرفتند. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسش نامه ی محقق ساخته، شامل اطلاعات دموگرافیک و سنجش آگاهی و عملکرد در زمینه ی تبعیت از رژیم غذایی بود. اطلاعات قبل و بعد از 7 هفته مداخله، جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها، با استفاده از نرم افزار SPSS و در دو سطح توصیفی و استنباطی انجام شد. یافته ها: در گروه شاهد میانگین امتیاز دانش و عملکرد در زمینه ی تبعیت از رژیم غذایی در پیش آزمون به ترتیب برابر 63/8 ± 12/91 و 30/5 ± 12/54 و در گروه مورد، به ترتیب برابر 43/9 ± 18/91 و 06/6 ± 94/52 بود که با انجام مشاوره ی پرستاری در گروه آزمون، میانگین امتیاز میزان تبعیت از رژیم غذایی در زمینه ی دانش به مقدار 80/1 ± 58/127 و در بعد عملکرد، به مقدار 24/3 ± 78/73 افزایش داشت؛ به طوری که میزان دانش و عملکرد بیماران در زمینه ی تبعیت از رژیم غذایی در گروه مورد به طور معنی داری بیشتر از گروه شاهد (به ترتیب 43/7 ± 62/92 و 13/6 ± 82/54) بود (050/0 > P). نتیجه گیری: مشاوره ی پرستاری با ارتقای دانش بیماران در زمینه ی بیماری سلیاک و عوامل خطر مرتبط با آن، موجبات تبعیت بیشتر از رژیم غذایی را فراهم می کند. از این رو، بر اهمیت نقش مشاوره ی پرستاری در تبعیت بیماران مبتلا به سلیاک از رژیم غذایی تأکید می گردد.

ارتباط بین بیماری سلیاک و دیابت نوع 1 در مطالعات متعدد مورد بررسی قرار گرفته است. در صورت همراهی سلیکاک و دیابت و عدم تشخیصی سلیکاک، ممکن است اشتباهات تشخیصی و درمانی صورت گیرد. این مطالعه با هدف بررسی شیوع بیماری سلیاک در بیماران دیابتی نوع 1 انجام گرفته است تا با تشخیص به موقع و درمان سلیاک در بیماران دیابتی بتوان از پیشرفت این بیماری و عوارض آن جلوگیری کرد.مطالعه بر روی 250 بیمار مبتلا به دیابت نوع 1 (102 نفر مرد و 148 نفر زن) با میانگین سنی 9.9±18.7 سال انجام گرفته است. برای تمامی بیماران IgA تام سرم اندازه گیری شد و در بیمارانی که میزان IgA تام در محدوده طبیعی بود. آنتی اندومیزیال آنتی بادی (AEA) سرم بررسی گردید. سپس در بیماران AEA مثبت، آندوسکوپی و بیوپسی قسمت دوم اثنی عشر و بررسی آسیب شناسی براساس تقسیم بندی مارش انجام شد. میزان IgA تام سرم در تمام بیماران طبیعی بود و 6نفر (2.4%) AEA مثبت بودند ک هبیوپسی اثنی عشر در هر 6 نفر انجام شد. تغییرات بافت شناسی نمونه های بیوپسی اثنی عشر براساس تقسیم بندی مارش در 2 نفر grade I در 3 نفر grade II و در یک نفر grade IIIb  بود. میانگین سنی و مدت زمان ابتلای به دیابت در بیماران دیابتی نوع 1 مبتلا به بیماری سلیاک به طور معنی داری از سایر بیماران دیابتی نوع 1 بیشتر می باشد. در بررسیهای خون شناسی و بیوشیمیایی سرم فقط 3 نفر دچار کم خونی فقر آهن بودند که دو نفر از آنها علایم گوارشی نیز داشتند و سه نفر دیگر بدون علامت بودند. اطلاعات به دست آمده از این مطالعه بیانگر شیوع نسبتا بالای سلیاک در بیماران دیابتی نوع 1 (2.4%) در مقایسه با جامعه عمومی (0.6%) می باشد. همچنین نیمی از این بیماران هیچگونه علامت یا نشانه ای از بیماری سلیاک را نداشتند. براساس یافته های این مطالعه توصیه میشود تمامی بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 بدون توجه به وجود علایم از نظر بیماری سلیاک بررسی شوند.

مقدمه: سندرم روده تحریک پذیر (IBS) یکی از شکایات شایع گوارش می باشد و حدود یک چهارم مراجعین به متخصصین گوارش را تشکیل می دهد. چندین مطالعه کنترل شده تاثیر بعضی از داروهای ضد افسردگی در درمان این بیماری را مورد بررسی قرار داده اند ولی مطالعاتی که اثرات این داروها را مورد مقایسه و بررسی قرار داده باشند بسیار معدودند. این مطالعه قصد دارد اثر آمی تریپتیلن و نورتریپتیلن را در درمان این بیماری با هم مورد مقایسه و بررسی قرار دهد.روش کار: 60 بیمار به IBS با غلبه اسهال و درد شکم که با معیارهای Rome II تشخیص داده شده بودند در این مطالعه شرکت داده شدند. با شرح حال، معاینه بالینی و آزمون های آزمایشگاهی (مشتمل بر آزمون های سلیاک) علل عضو رد شدند. این بیماران بطور تصادفی در یکی از دو گروه آمی تریپتیلن 10 میلی گرم و یا نورتریپتیلن 10 میلی گرم تقسیم شدند. علایم این بیماران در ابتدای مطالعه و در پایان ماه اول و سوم از شروع درمان مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: در پایان ماه اول و سوم بیماران هر دو گروه کاهش قابل ملاحظه ای در بهبود علایم داشته و میزان بهبودی کلی در گروه آمی تریپتیلن از 49% به 9% و در گروه نورتریپتیلن از 52% به 8% در پایان ماه سوم رسید.نتیجه گیری: آمی تریپتیلن و نورتریپتیلن، هر دو، در کاهش علایم بیماران IBS با غلبه اسهال و درد شکم موثر می باشند و تفاوتی در اثرات این دو دارو در این بیماران وجود ندارد.

زمینه و اهداف: بیماری های خودایمن، اختلالات مزمنی هستند که در اثر نقص تولرانس ایمونولوژیک نسبت به آنتی ژن های خودی ایجاد می شوند. بیماری های خودایمن برخلاف تصور نادر نیستند و در جوامع گوناگون الگوهای مختلفی را نشان می دهند. در مطالعه حاضر، به بررسی شیوع بیماری های خودایمن در بیماران ایرانی مبتلا به بیماری های غدد و متابولیسم و همچنین الگوی هم زمانی انواع خودایمنی ها در این بیماران پرداختیم. مواد و روش ها: بطور کلی تعداد 45 کودک مبتلا به خودایمنی متعدد شناسایی شدند و اطلاعات دموگرافیک و بالینی آن ها وارد پرسشنامه شد. آنالیز آماری با استفاده از نرم افزار SPSS انجام شد و P value کمتر از 05/0معیار معناداری در نظر گرفته شد. یافته ها: جنسیت بیماران متشکل از 15 (%3/33) بیمار مذکر و 30 (%7/66) بیمار مونث بود. بیشتر بیماران قومیت فارس (% 2/51) و آذری (39%) داشتند و مابقی، بیماران کرد (%3/7) و بلوچ (%4/2) بودند. میانه (IQR) سن زمان مطالعه 12 (14-8) سال بود. میانه (IQR) سن شروع اولین بیماری خودایمن در میان بیماران 6 (9-3/3) سال بود. بیشتر بیماران (5%/58) متولد از والدین غیرمنسوب بودند و سابقه خانوادگی بیماری خودایمن در 23 (%8/54) بیمار وجود داشت. 38 بیمار (%4/84) دارای دو خودایمنی بودند، 5 (%1/11) بیمار دارای سه بیماری خودایمن و 1 (%2/2) بیمار دارای چهار بیماری خودایمن با تشخیص قطعی بودند. شایع ترین بیماری های خودایمن در بین تمامی بیماران به ترتیب دیابت نوع یک در 39 بیمار (%7/86)، سلیاک در 29 بیمار (%4/64) و تیروییدیت خودایمن در 20 بیمار (%4/44) بود. بیشترین هم پوشانی بین بیماری های خودایمن بین دیابت نوع یک و سلیاک در 25 بیمار (%6/55) و سپس بین دیابت نوع یک و تیروییدیت خودایمن در 15 بیمار (%3/33) و بین سلیاک و تیروییدیت خودایمن در 7 بیمار (%6/15) مشاهده شد. نتیجه گیری: در مطالعه حاضر شایع ترین بیماری خودایمن در بین تمامی بیماران، دیابت نوع یک در 39 بیمار (%7/86) بود و بیشترین هم پوشانی بین بیماری های خودایمن بین دیابت نوع یک و سلیاک در 25 بیمار (%6/55) مشاهده شد. این یافته می تواند به اهمیت فالوآپ بیماران مبتلا به دیابت نوع یک از نظر بیماری سلیاک دلالت کند که منجر به تشخیص سریعتر و جلوگیری از عوارض بلندمدت می شود.

شایع ترین نقص ایمنی اولیه است که به علت شیوع دیررس آن تحت عنوان هیپوگاماگلوبولینمی اکتسابی نیز نامیده می شود. طیف این نقص ایمنی از ایمونوگلوبولین نرمال تا کمبود iga و یا کمبود ساب کلاس تاcvid شدید متفاوت است. در انواع غیر کمپلیکه بیماری ایمنی سلولی نرمال است ولی در گروه اندکی اختلال در عملکرد سلولهای t وجود دارد. درگیری سایر رده های هماتوپوئتیک ازجمله مشکلات این بیماران بوده و در تعدادی از اینها کاهش سلولهای b مشاهده می شود ولی این کاهش به اندازه بیماری بروتن نمی باشد. از لحاظ ژنتیکی در اختلالات مینور مثل کمبود iga با mhc class iii ارتباط دارد و نیز نقص در manose  binding  lectin در شروع زودرس اتوایمیونیتی نقش دارد. اتوایمیونیتی گاهادر 50% بیماران دیده میشودواغلب در بیماران با تعداد نرمال سلولهایb مشاهده می گردد. شایع ترین مشکلات خود ایمنی در اینها شامل: اتوایمیون همولیتیک آنمیا،ترومبوسیتوپنی اتوایمیون و آنمی پرنیسیوز است ولی سایرتظاهرات آن شامل آرتریت روماتوئید، هیپوتیروئیدی، نوتروپنی ، SLE سندرم شوگرن و سندرم شبه سارکوئیدوز می باشد. این بیماران دچار عفونت های مکررسینوس، اتیت و برونشیت به علت باکتری های کپسول+ دار میشوند که این عفونت ها موجب آسیب غیر قابل برگشت ریوی می گردد که در اینصورت طیف پاتوژن ها وسیع تر شده و عفونت با پسودوموناآئروژنوزا واستاف آرئوس شایعتر می شود .اسهال مزمن و سندرم شبه سلیاک بدون پاسخ درمانی به رژیم فاقد گلوتن، آرتریت واولیگوآرتریت عفونی و نیز تظاهرات آتوپیک در 10% بیماران دیده میشود. باوجود آنرژی ،عفونت های داخل سلولی شایع نبوده و در کلیرنس ویروس ها به جز هپاتیت b، cو آنتروویروس ها مشکلی وجود ندارد.احتمال بدخیمی لنفوئیدی و گوارشی 400-30 برابر جمعیت عمومی  است و لنفوم غیر هوچکینی از نوع bcell که منشا برخی ازآنها از malt است شایع ترین فرم آن می باشد. تشخیص دیگری که با بدخیمی اشتباه می شود lymphoprolifeative disoders  benign بوده که شناسایی نوع آتی پیک آن از لنفوم بسیار مشکل است.از نظر پاراکلینیکی نسبت cd4/cd8 در cvid کاهش دارد و کاهش سلولهای cd4 بیشتر درسلول هایcd45ra+ است که اینها نوع شدیدتر بیماری را دارند.تولید il2-4-5و رسپتور il2 ونیز انترفرون گاما در این ها کاهش می یابد.تشخیص بیماری با مشاهده سطح پایین ایمونوگلوبولینها و قبل از آن با اختلال در سنتز آنتی بادی اختصاصی مشخص میشود. اتوآنتی بادی علیه ارگان های دیگر در مواقعی که حتی igg پایین است ممکن است مشاهده گردد. درمان با تزریق منظمivig  و مصرف آنتی بیوتیک برای کنترل عفونت صورت می گیرد. از تزریق کونژوگه peg il2، آنتی d آنتی بادی و آنتی بادی ضد رسپتور‏   tnfaنیز می توان در مواقع خاص بهره جست.