زمینه و هدف: آندومتریت پس از سزارین و عفونت زخم عوارض قابل ملاحظه ای را با وجود به کارگرفتن راهبردهای متفاوت به جای می گذارد. زایمان به روش سزارین، شایعترین عمل جراحی باز شکم است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی اثرات پیشگیرانه شستشوی واژن با بتادین بر روی آندومتریت و عفونت زخم پس از سزارین انجام شد.روش تحقیق: این مطالعه که به صورت کارآزمایی بالینی شاهددار تصادفی شده انجام شد، 526 زن باردار که کاندید سزارین بودند، به صورت تصادفی انتخاب و مورد تحقیق قرار گرفتند. افراد با حاملگی کمتر از 37 هفته، جفت پرویا، وجود کوریوامنیوتیت، آنمی شدید (هماتوکریت کمتر از 30%)، دیابت، چاقی کشنده (وزن بیشتر از 114 کیلوگرم)، دفع مکونیوم، حاملگی دوقلو و بیشتر، القای زایمان طولانی مدت (بیشتر از 10 ساعت)، توقف نزول در جایگاه های پایین (صفر و بیشتر)، کیسه آب پاره طولانی (بیشتر از 18 ساعت) از مطالعه حذف شدند. برای نیمی از بیماران (263 نفر) شستشوی شکم به تنهایی و برای گروه دیگر (مورد) شستشوی شکم به همراه شستشوی واژن با بتادین قبل از عمل انجام شد. تمام بیماران در زمان کلامپ بند ناف آنتی بیوتیک پروفیلاکتیک دریافت نمودند. بیماران از نظر وجود آندومتریت (تب 38.4 درجه سانتیگراد یا بالاتر بعد از 24 ساعت اول پس از عمل همراه با تندرنس رحم در غیاب عفونت سایر نقاط) و عفونت زخم پس از عمل بررسی شدند.یافته ها: میزان بروز آندومتریت در گروه مورد 3.4% و درگروه شاهد 4.6% بود (P=0.50) میزان عفونت زخم در گروه مورد 1.5% و در گروه شاهد 1.9% بود که ار نظر آماری تفاوت معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: شستشوی واژینال با بتادین قبل از سزارین تاثیری در کاهش میزان آندومتریت پس از عمل ندارد.

زمینه و هدف: یکی از روش های مطمئن و موقت پیشگیری از بارداری، IUD است. در برخی موارد بروز عوارض ناشی از IUD سبب خارج کردن پیش از موعد آن می شود. مطالعه حاضر با هدف تعیین عوارض جانبی IUD در زنان مراجعه کننده به درمانگاه های زنان شهر بیرجند طی سال های 1381 تا 1386 انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی تمام پرونده های (تکمیل شده) تنظیم خانواده زنانی که به منظور گذاشتن IUD مراجعه کرده بودند، بررسی شد. پرسشنامه شامل مشخصات فردی و سوالات مربوط به عوارض جانبی و علل خروج IUD بود. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری توصیفی، کای دو، تی و رگرسیون لجستیک در سطح معنی داری a=0.05 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین سنی زنان مورد مطالعه 31.4±6.1 سال و میانگین تعداد زایمان آنان 2.5±1.3 بود. میانگین طول مدت استفاده از 47.3±24.1 IUD  ماه بود و نرخ شکست IUD 0.8% گزارش گردید. شایعترین عوارض ایجادشده به ترتیب شامل خونریزی و لکه بینی (24.2%)، عفونت (17.4%) و درد (9.8%) بود. علل خروج IUD، ایجاد عارضه و تمایل بیمار به تغییر روش پیشگیری از بارداری بود. بین میزان تحصیلات (P=0.02) و نوع IUD (P=0.006) با بروز عارضه رابطه معنی داری وجود داشت ولی رابطه بین شغل (P=0.09)، سن فرد (P=0.6) و تعداد زایمان ها (P=0.21) معنی دار نبود.نتیجه گیری: عوارض ناشی از IUD یکی از دلایل عمده قطع این روش است. این عوارض قابل پیشگیری است و می توان با آموزش های صحیح و مراقبت بیشتر از میزان آن کاست، همچنین می بایست مجریان مربوطه آموزش کافی در این زمینه داشته باشند تا از خروج زود هنگام  IUD جلوگیری شود.

زمینه و هدف: پارگی پیش از موعد و پره ترم پرده ها (Preterm Premature Rupture of Membrane: PPROM) یکی از شایعترین عوارض مامایی و از مهمترین مشکلات در طب نوزادان است که مادر و جنین را در معرض خطر قرار می دهد و از عوامل مهم مرگ و میر نوزادان است و با وجود شیوع بالای آن در حاملگی، در درمان آن اختلاف نظر وجود دارد، مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثر مصرف آنتی بیوتیک در مقابل مصرف آنتی بیوتیک به همراه کورتیکواستروئید و توکولیتیک در بیماران با پارگی زودرس کیسه آب در هفته 28-34 بارداری بر برخی از پیامدهای کوتاه مدت نوزادی انجام شد.روش تحقیق: در این مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شاهددار، 64 زن باردار با PPROM به صورت تصادفی به دو گروه درمانی مورد و شاهد تقسیم شدند. بیماران در گروه مورد، آنتی بیوتیک، توکولیتیک و کورتیکواستروئید و در گروه شاهد فقط درمان آنتی بیوتیکی دریافت نمودند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های تی مستقل، کای اسکوئر، در سطح معنی داری P<0.05 تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: بین دو گروه از نظر توزیع جنسی (P=0.8)، وزن زمان تولّد نوزاد (P=0.67)، طول مدت بستری در بیمارستان (P=0.07)، میانگین نمره آپگار (P=0.32) و شیوع مرگ نوزادی (با وجود کمتر بودن در گروه مورد) (P=0.67) اختلاف آماری معنی داری مشاهده نشد.نتیجه گیری: از نظر میزان بروز پیامدهای نوزادی بین دو گروه اختلاف آماری معنی داری وجود نداشت اما میزان بروز پیامدها در گروه مورد کمتر از شاهد بود، در این زمینه انجام مطالعات کارآزمایی بالینی بیشتری لازم است تا نتایج استفاده از درمان همزمان آنتی بیوتیک، توکولیتیک و کورتیکواستروئید بر پیامدهای نوزادی آشکارتر گردد.

زمینه و هدف: شیوع اختلالات روان پزشکی در کودکان و نوجوانان حدود 10 تا 20% می باشد. افسردگی با میزان بالایی در مجروحان جنگی دارای آسیب مغزی گزارش شده است که این خود می تواند مرتبط با برخی اختلالات روان پزشکی در فرزندان آنان باشد. این مطالعه با هدف تعیین شیوع اختلالات روان پزشکی در فرزندان جانبازان و مقایسه آن با گروه کنترل در شیراز انجام گردید.روش بررسی: این پژوهش به صورت مقطعی بر روی فرزندان 18-12 ساله 223 خانواده جانباز 70%-25% شهرستان شیراز انجام شد. نمونه گیری به صورت تصادفی بر اساس لیست جانبازان شهر شیراز انجام گرفت. هم چنین گروه کنترل نیز از بین دانش آموزان 18-12 ساله شهرستان شیراز انتخاب گردید. تشخیص گذاری بر اساس مصاحبه بالینی نیمه ساختار یافته، DSM-IVبه وسیله K-SADS-PL (Kiddle Schedule for Affective Disorder and Schizophrenia Present and Life time Version) که دارای اعتبار و پایایی کافی است؛ صورت گرفت. از تست های آماری تی تست و فیشر در موارد مناسب استفاده شد.یافته ها: در این مطالعه از 223 خانواده جانباز که مورد مصاحبه قرار گرفتند، در 123 خانواده حداقل یک فرزند مبتلا به یکی از اختلالات روان پزشکی مشاهده گردید که در این تعداد 52 نفر پسر (15%) و 71 نفر دختر (20%)، حداقل یک اختلال روان پزشکی دیده شد و شیوع اختلالات افسردگی شامل دیس تایمی (3/2%)، افسردگی اساسی (4/8%) و افسردگی مینور(8/5%) و شیوع اختلالات اضطرابی شامل اختلال اضطراب منتشر (1/10%)، اختلال اضطراب جدایی (4/1%) و اختلال وسواسی جبری (4%) اختلال هراس (2/3%)، اختلال استرس پس از سانحه (2/3%)، اختلال فوبی اجتماعی (3/4%)، اختلال فوبی خاص (2%) و آگوروفوبیا (4/1%) بود.نتیجه گیری: هر چند شیوع انواع اختلالات افسردگی و اضطرابی تفاوت آماری معنی داری با گروه کنترل نداشت، ولی با توجه به شیوع بالاتر بعضی از اختلالات اضطرابی مانند اختلال اضطراب منتشر (Generalize Anxiety Disorder) و بعضی از علایم افسردگی، نیاز به بررسی بیشتر و اقدامات مشاوره، پیشگیری و درمانی در فرزندان جانبازان ضروری به نظر می رسد.

ناهنجاریهای سیستم عصبی مرکزی از جمله شایعترین ناهنجاریهای مادرزادی در انسان می باشند که علت وقمع آنها بخوبی روشن نشده است. هدف: هدف ما از این مقاله بررسی وضعیت تشریحی و تکاملی و آماری نوزادی که در طی یکسال در بیمارستان دانشگاهی زنان حضرت زینب(س) متولد شده اند،می باشد.روش مطالعه: در طی مدت یک سال در این مرکز 3697 زایمان بصورت واژینال یا ابدومینال انجام پذیرفت که 21 مورد ازاین متولدین مبتلا به ناهنجاری های سیستم عصبی و بعضا همراه با سایر ناهنجاریها از جمله ناهنجاریها کرانیوفاسیال بوده اند.کلیه موارد ارسالی به بخش تشریح در محلول فیکس جسد ثابت شد.وزن،قد،و نوع ناهنجاریها و با ذکر برخی خصوصیات آناتومیک ثبت گردیده و از اکثر موارد تصویربرداری شد.نتایج: در این مطالعه آنانسفالی(%0.35) ،هیدروسفالی(%0.16) ، مننگوسل(%0.05) دیده شد که اکثراً همراه با ناهنجاریهای کرانیوفاسیال(دور بودن فاصله چشمها،کاتاراکت و بدشکلی سروصورت) بوده است.

مقدمه و هدف: از آن جا که قدرت و تحمل عضلات شکمی و پشتی در نگه داشتن راستای طبیعی بدن و نگهداری مفاصل ستون مهره ها نقش بسیار مهمی دارند، این مطالعه با هدف بررسی میزان قدرت عضلات شکمی و پشتی با تعداد زایمان و متغیرهای دیگری مانند سن، قد، وزن، شغل و شیوع کمر درد انجام گرفت. مواد و روش کار: این مطالعه توصیفی- تحلیلی، به طور مقطعی بر روی 100 زن با سه گروه زایمانی 1 تا 3، 4 تا 7 و 8 تا 13 زایمان با میانگین سنی 12.5±41.5 سال با و یا بدون کمر درد که به مرکز درمانی و توانبخشی یاسوج مراجعه کرده بودند انجام گرفت. با استفاده از روش استاندارد درجه بندی تست ماهیچه ای، قدرت عضلات شکمی و پشتی اندازه گیری گردید. داده های مربوط به تعداد زایمان، سن، شغل و درد با گفت و شنود و داده های مربوط به قد و وزن با استفاده از نوار متر و ترازو مشخص و در پرسشنامه ثبت شدند. یافته ها: بر اساس این مطالعه و با توجه به شرایط منطقه میانگین تعداد زایمان طبیعی 0.4±5.3 بود (33% بیش از 8 زایمان، 38% چهار تا هفت زایمان و 29% سه یا کمتر از سه زایمان). میزان متوسط قدرت عضلات شکمی 0.8±3.3 بوده که در زنان با بیش از 8 زایمان 0.5±2.5 و در زنانی که 3 یا کمتر از 3 زایمان داشته اند 0.3±4.1 بوده است. میانگین قدرت عضلات پشتی 0.5±3.6 بوده که در زنان با بیش از 8 زایمان 0.4±3.3 و در زنانی که 3 یا کمتر از 3 زایمان داشته اند 0.4±4 بوده است. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که با افزایش تعداد زایمان میزان قدرت عضلات پشتی و شکمی کاهش پیدا می کند. در این پژوهش ارتباط آماری معنی داری بین میزان قدرت عضلات شکمی و پشتی با تعداد زایمان به دست آمد(P<0.001). اما بین تعداد زایمان و شیوع کمر درد ارتباط آماری معنی داری وجود نداشت. از آنجا که در اثر تعداد زایمانهای بالا تغییرات پایداری در ناحیه لگن و شکم صورت می گیرد، آموزش ورزش های تقویتی به زنان ضروری به نظر می رسد.

زمینه و هدف: ورود به هر حرفه مستلزم آگاهی و مهارت در آن می باشد. اما با توجه به گسترش روز افزون علوم و پیشرفت تکنولوژی و تغییرات سریعی که در خدمات بهداشتی درمانی رخ داده آموزش مداوم را بخشی تفکیک ناپذیر از فعالیت های هر سازمان نموده است و اولین قدم در برآورده نمودن آن تعیین نیازهای آموزشی فراگیران می باشد. نظر به اینکه هدف برنامه های بازآموزی آموزش مستمر و به روز کردن اطلاعات مشمولین آموزش مداوم جهت پاسخگویی به نیازهای آموزشی شغلی و ارتقا سطح علمی همگام با تغییرات و تحولات جامعه است لذا آگاهی مسوولین و برنامه ریزان از نیازهای آموزش مداوم پرسنل ضروری می باشد.روش و ابزار: این مطالعه از نوع مقطعی Cross Sectional می باشد که با هدف تعیین نیازهای آموزش مداوم پرسنل مامایی انجام گرفته جامعه پژوهش کلیه کارشناسان مامایی شاغل در مراکز بهداشتی درمانی بودند که به روش سرشماری انتخاب شده و تعداد آنها مشتمل بر 100 نفر بود. ابزار گرد آوری داده ها چک لیست مهارت های رایج مامایی شامل 68 آیتم بودکه به روش گزارش دهی تکمیل شد.نتایج: با توجه به نتایج پژوهش اهم نیازهای آموزشی در زمینه های مختلف به ترتیب اولویت عبارت بود از: آموزش انجام زایمان بریج و دوقلویی و انجام تست Nst،  Octانجام اقدامات لازم از مادر در صورت وقوع خونریزی بعد از زایمان و هماتوم دستگاه تناسلی، ارایه خدمات به مادران باردار معتاد، استفاده از دستگاه ECG و گلوکومتر و… مراقبت از نوزاد در زمان فتوتراپی. لازم به ذکر است که در اکثر موارد بین متغیرها دموگرافیک و نیازهای آموزش مداوم ارتباط معنی دار آماری یافته شد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق پیشنهادات ذیل ارایه می گردد: برنامه ریزی هر چه سریعتر در جهت رفع نیازهای آموزشی پرسنل با توجه به اولویت های مورد نیاز تشکیل مراکز آموزش مداوم جهت فارغ التحصیلان رشته های پیراپزشکی در دانشگاه های علوم پزشکی اختصاص قسمتی از برنامه های بازآموزی به صورت کارگاه های آموزشی مهارت های بالینی با توجه به نیاز آموزشی پرسنل اقدام جهت ارتقا کیفیت آموزش بالینی دانشجویان ماننداستفاده بیشتر از مراکز skill lab.

زمینه: اعتیاد به شبکه های اجتماعی آنلاین یکی از انواع اعتیاد به تکنولوژی است که یک اعتیاد غیر دارویی و رفتاری محسوب می شود. اعتیاد به شبکه های اجتماعی آنلاین می تواند منجر به عدم تمرکز، اضطراب، افسردگی و کاهش عملکرد تحصیلی شود. در این پژوهش مقیاسی براساس مطالعات پیشین و بررسی های پژوهشگر برای سنجش میزان اعتیاد به شبکه های اجتماعی آنلاین و با در نظر گرفتن تأثیرات منفی اعتیاد به شبکه های اجتماعی دراخلاق و رفتار کاربر در جامعه ایران طراحی گردید. روش: روش پژوهش به صورت توصیفی-پیمایشی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی دانشجویان دانشگاه صنعتی ارومیه است که از میان آنها 206 نفر (121 مرد و 85 زن) به عنوان نمونه آماری با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و مورد آزمون قرار گرفت. مقیاسی اخلاقی اعتیاد به شبکه های اجتماعی آنلاین به صورت فرم آنلاین برای دانشجویان ارسال شد. پایایی مقیاس با ضریب آلفای کرونباخ و روایی آن با تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی مورد ارزیابی قرار گرفت. یافته ها: مقدار به دست آمده برای ضریب آلفای کرونباخ نشان داد که مقیاس از پایایی بالایی برخوردار است و نتایج تحلیل عاملی تأییدی نشان دهنده برازش مناسب مدل و روایی کل مقیاس بود. نتیجه گیری: با توجه به مقادیر به دست آمده برای ضریب آلفای کرونباخ و شاخص های برازش مدل می توان نتیجه گرفت که مقیاس اعتیاد به شبکه های اجتماعی آنلاین و پیامدهای اخلاقی آن ارائه شده در این پژوهش با تعداد 34 گویه و 7 معیار می تواند به عنوان ابزار مناسبی برای سنجش میزان اعتیاد به شبکه های اجتماعی آنلاین دانشجویان ایرانی استفاده شود.

هدف: یکی از عوارض جانبی بسیار رایج آسیب نخاعی، کاهش عملکرد جسمی است که موجب افسردگی و کاهش کیفیت زندگی در این افراد می گردد. با اینکه ارتباط ارتقای فعالیت بدنی در جمعیت عادی و افراد دچار آسیب نخاعی با بهبود کیفیت زندگی و کاهش افسردگی دیده شده است، لازم است بدانیم که چه نوع از فعالیت بدنی می تواند بر افزایش کیفیت زندگی و کاهش افسردگی مؤثر باشد. هدف از مطالعهٔ حاضر بررسی ارتباط بین نوع فعالیت بدنی با کیفیت زندگی و افسردگی در افراد دچار آسیب نخاعی بود. روش بررسی: مطالعهٔ حاضر مطالعه ای توصیفی تحلیلی به شیوهٔ مقطعی بود. تعداد 60 نفر با آسیب نخاعی از افراد مراجعه کننده به انجمن ضایعهٔ نخاعی تهران در این پژوهش شرکت کردند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامهٔ بین المللی فعالیت بدنی (2011)، پرسشنامهٔ کیفیت زندگی SF-12 (2009)، تست افسردگی بک (2002) و پرسشنامهٔ اطلاعات فردی بود. برای تجزیه وتحلیل اطلاعات از نرم افزار SPSS استفاده شد و یافته ها در دو بخش توصیفی و استنباطی ارائه گردید؛ در بخش استنباطی به منظور بررسی روابط بین میان فعالیت بدنی با کیفیت زندگی و افسردگی از ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندمتغیره استفاده شد. در تمامی آزمون ها سطح معناداری برابر با 0٫ 05 در نظر گرفته شد. یافته ها: فعالیت بدنی مرتبط با کار (0٫ 045=p و 0٫ 250=r) فعالیت بدنی مرتبط با تردد (0٫ 048=p و 0٫ 249=r) و فعالیت بدنی مرتبط با تفریح (0٫ 049=p و 0٫ 249=r) با کیفیت زندگی جسمی رابطهٔ مستقیم و معناداری داشتند. همچنین رابطهٔ فعالیت بدنی کل و انواع فعالیت بدنی با کیفیت زندگی روانی معنادار نبود. همچنین بین فعالیت بدنی مرتبط با تردد (0٫ 020=p و 0٫ 229-=r) و فعالیت بدنی مرتبط با تفریح (0٫ 010=p و 0٫ 327-=r) و افسردگی رابطه ای معنادار و معکوس دیده شد. نتیجه گیری: در مطالعهٔ حاضر فعالیت بدنی مرتبط با تفریح، متغیری بودکه بیشترین اثر را هم بر افزایش کیفیت زندگی و هم کاهش افسردگی در افراد دچار آسیب نخاعی داشت. جهت ارتقای مشارکت این افراد در فعالیت های بدنی مرتبط با تفریح نیاز است که حمایت های اجتماعی و تطابقات محیطی برای افراد دچار آسیب نخاعی فراهم گردد.

سابقه و هدف شناخت عوامل موثر در ایجاد سقوط، نقش مهمی در کاهش مشکل و هزینه های مربوط به درمان آن ایفا می کند. با توجه به متناقض بودن داده ها در مورد استفاده از داروهای کاهنده فشارخون بالا و سقوط در افراد سالمند، این مطالعه با هدف تعیین ارتباط بین مصرف داروهای کاهنده فشار خون بالاو سقوط در سالمندان انجام شد. مواد و روش ها این مطالعه مقطعی بخشی از فاز اول کوهورت سالمندان شهر امیرکلا بوده که بر روی سه گروه 250 نفری متشکل از سالمندان سالم، مبتلایان به پرفشاری خون با و بدون مصرف داروی کاهنده فشار خون، انجام شد. داروهای کاهنده فشار خون در 6 گروه بر اساس مکانیسم اثر تقسیم شدند. متغیرهای سن، جنس، شاخص توده بدنی، فعالیت فیزیکی، دیابت، تعداد داروها، علایم افسردگی، وضعیت شناختی، تعداد بیماری همراه و نیز فراوانی سقوط در یک سال قبل از شروع مطالعه و در پیگیری شش ماهه با پرسش از افراد سالمند در سه گروه و نیز در دسته های مختلف داروهای کاهنده فشار خون مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. یافته ها: از کل سالمندان مورد مطالعه، 126 نفر (16/8%) طی 12 ماه گذشته و 36 نفر (4/8%) طی پیگیری شش ماهه دچار سقوط شدند. ارتباط معنی داری بین سقوط و مصرف داروی کاهنده فشار خون و نیز بین مصرف کلاس های مختلف داروهای کاهنده فشار خون با سقوط پیدا نشد. متغیرهایی همچون علایم افسردگی (2/057 =OR، 0/001=p)، تعداد بیماری های همراه (0/189=OR، 0/006=p) و سن بالاتر (1/033=OR، 0/040=p) نقش موثری در ایجاد سقوط داشتند. نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که استفاده از داروهای کاهنده فشار خون و کلاس های مختلف آن با افزایش فراوانی سقوط در سالمندان همراه نمی باشد.