این پژوهش تأثیر روش تدریس با رویکرد اجتماعی-فرهنگی را بر ارتقا دانش منظور شناسی زبان انگلیسی در زبان آموزان ایرانی، با تاکید بر کنش گفتاری انتقاد کردن بررسی می کند. شرکت کنندگان دو کلاس 25 نفره از دانشجوی زبان انگلیسی بودند (گروههای ازمایش و کنترل). سعی بر آن شد که در این روش، زبان آموزان تحت اصول رویکرد اجتماعی-فرهنگی عمل کنند یعنی یادگیری حین انجام کارهای مشارکتی. همچنین مهم ترین روشی که در این تحقیق استفاده شد این بود که از دانشجویان خواسته می شد تا از تکالیف همدیگر به صورت شفاهی انتقاد کنند. معلم هم آموزش فردی و خصوصی منطبق با نیاز هر فرد را ارائه می داد. میزان یادگیری زبان-آموزان از طریق پیش آزمون، پس آزمون های فوری و تاخیری بررسی شد. آزمونهای استفاده شده، آزمون تکمیل گفتمان و آزمون ایفای نقش بودند. اطلاعات جمع اوری شده و به کمک آزمون تی تحلیل شدند. نتابج نشان داد که دانش منظور شناسی زبان آموزان در گروه آزمایش به طور معناداری بهبود پیدا کرد و آنها خیلی بهتر از گروه کنترل عمل کردند که نشان دهنده ی تأثیر فوق العاده عالی این روش تدریس بود. سپس از طریق مصاحبه با شرکت کنندگان، محققان به احساسات مثبت آنها در طی آموزش تحت این روش پی بردند (سطوح بالای هیجان و انگیزه، اضطراب کم، اوقات خوش، واضح بودن دستورالعملها و توضیحات) که خود سندی بر تأثیرات مثبت این روش است.

رویکرد پژوهش گروهی یک رویکرد شناخته شده و پرکاربرد در مراکز عالی و تحصیلات تکمیلی بین المللی به شمار می رود ولی کمبود تجربه های جدید و موفق در حوزه پژوهش گروهی، فقدان نظریه پردازی های مطابق با شرایط فرهنگی داخلی و بی توجهی به دستاوردهای حاصل از مطالعات گروهی را می توان از دلایل عمده عدم رواج مطالعات گروهی در مقطع تحصیلات تکمیلی در کشور نام برد. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی میزان تاثیر مطالعات گروهی در توانمندسازی راهبردی و علمی در سطوح عالی تحصیلاتی در کشور و با استفاده از تجربه دانشگاه عالی دفاع ملی سامان یافته است. در این پژوهش تمامی دانشجویان دوره دکتری دانشگاه عالی دفاع ملی که تجربه مطالعات گروهی را داشته اند به صورت تمام شماری مورد پرسش واقع شده اند و مطالعات گروهی دانشگاه عالی دفاع ملی به عنوان یک نمونه الگوی موفق ملی در مساله یابی و حل نیازهای راهبرد کشور معرفی شده است. در پژوهش حاضر نیازهای ملی راهبردی به عنوان متغیر وابسته بسط داده شد و در دو حوزه شناخت مساله و تدوین راهبرد مولفه های اصلی شناسایی شده و تاثیر مطالعات گروهی با استفاده از آزمون t تک نمونه ای بر روی هر کدام از مولفه ها به صورت جداگانه ارزیابی شده و سپس تلاش شد تا یک تفسیر کیفی از میزان تاثیر سنجیده شده ارائه شود. همچنین از آزمون فریدمن برای رتبه بندی این مولفه ها نسبت به همدیگر استفاده شد. با استفاده از تحلیل نتایج آماری بدست آمده مشخص شد که میزان تاثیر مطالعه گروهی بر شناخت و رفع علمی نیازهای راهبردی در بازه متوسط رو به زیاد تا خیلی زیاد می باشد. همچنین در خصوص رتبه بندی تاثیر مشخص شد که میزان این تاثیر در حوزه تدوین علمی و مشارکتی راهبردهای ملی بیش از یک مکانیزم اجماع عملی ساده ارزیابی شده است

تلاش برنامهریزان و محققان حوزه کودک در دخیل کردن هرچه بیشتر کودکان در فرآیند برنامهریزی شهری است. بی شک مشارکت کودکان ابتدا نیازمند درک کاملی از مفاهیم مربوط به کودک، حقوق، مزایا و چالشهای مشارکت با کودکان است. همچنین بررسی روشهای مشارکت دادن کودکان در دوران قبل و بعد کرونا و ارزیابی معایب و مزایای آن، جزو لازمههای این پژوهش میباشد. ازآنجایی که کودکان ویژگیهای جسمی، روحی و شخصیتی منحصر به خود را دارند، فرایند مشارکت آنان نیز متناسب با جایگاهشان در جامعه تعریف میشود. در این راستا هدف پیدا کردن روشهای جدید برای مشارکت کودکان در دوران کرونا میباشد و این سؤال پیش میآید که با توجه به معایب و مزایای روشهای نوین دوران کرونا، از چه متدهایی برای نتیجهگیری مناسبتر میتوان استفاده کرد؟ این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از منابع کتابخانهای و اسنادی به شناسایی عوامل و فاکتورهای کالبدی-فضایی تأثیرگذار در ایجاد مشارکت کودکان در فضاهای شهری دوستدار کودک در دوران قبل و بعد کرونا پرداخته و نهایتاً راهکارها و الگوهای مشارکت کودکان در فرایند برنامهریزی و طراحی در شرایط مختلف کرونا را پیشنهاد میدهد.

مکان سازی از جمله موثرترین رویکردها در فرآیند طراحی شهری است که بر تبدیل فضاهای شهری به مکان های ارزشمند و با کیفیت های ویژه تاکید می کند. این در حالی است که در یک بافت شهری وجود تنها یک مکان دارای کیفیت کافی نیست؛ بلکه به مجموعه ای از این مکان ها نیاز است. شناسایی مکان ها، کیفیت بخشی بهتر به بخش های کلیدی موجود در بافت و نیز برقراری پیوند موثر میان مکان ها را می توان از اهداف اصلی مکان سازی دانست. مقاله حاضر با هدف واکاوی مولفه ها و اصول مکان سازی جهت پیوند مکان ها در دو بخش به روش توصیفی-تحلیلی ارایه شده است. در بخش اول، مولفه ها و چارچوب مفهومی مکان سازی استخراج و در بخش دوم کاربست آن در بخش هایی از دو بافت همجوار-قدیم و میانی-شهر مشهد بررسی شده است. انتخاب دو بافت با ویژگی های متمایز ضمن آن که زمینه ی مناسب برای تقویت کیفیت ها و پیوندهای مکانی میان دو بافت را در ارتباط و اتصالی مناسب فراهم نموده، فرصت های گسترده ای نیز برای کاربرد انواع مکان سازی ایجاد کرده است. اولین گام در مکان سازی به عنوان اقدامی مشارکتی و فرآیند محور، جستجوی مکان هاست. دو شرط ابتدایی در شناسایی مکان ها، عمومی بودن و وجود یک معنای مشترک جمعی برای مکان می باشد. بر همین اساس ترکیبی از تکنیک های بازی مکان و مکان سنجی در قالب پرسشنامه و مصاحبه های عمیق، تکنیک سوات و نقشه نگاری مکان ها بر مبنای دیدگاه بیرون (مشاهده گر) و درون (تجربیات روزمره زندگی افراد) کاربرد داشته است. دستاوردهای پژوهش بیانگر آن است که آن دسته از فضاهای شهری که به عنوان مکان شناسایی شده اند، مکان هایی با قابلیت آدرس دهی، خاطره انگیزی، ویژگی های خاص، دارای جاذبه و موردعلاقه افراد و با فعالیت ها یا الگوهای رفتاری ویژه است. در گام بعد، چگونگی تبدیل این مکان ها از یک مکان معمولی به مکانی موفق با ویژگی های منحصربه فرد و نیز پیوند مکان ها به یکدیگر و به مردم، پیوند مکان-مکان/پیوند مکان-مردم، به شکل الگوهای طراحی ارایه و سپس در قالب تعیین هدف و نقش در حوزه های طراحی اعمال شده است.

هدف از اجرای این پژوهش، بررسی تاثیر سه روش بحث گروهی درباره معماهای اخلاقی، گفتگو در گروه های کوچک به روش مشارکتی درباره معماهای اخلاقی و سخنرانی درباره موضوعات اخلاقی، بر رشد قضاوت اخلاقی دانش آموزان بود. به منظور دست یابی به این هدف، از بین کلیه مدارس متوسطه دخترانه منطقه 18 تهران، یک مدرسه با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شد، سپس از میان دانش آموزان پایه دوم آن و از طریق روش انتخاب و واگذاری تصادفی، 77 نفر در قالب دو گروه آزمایشی (بحث گروهی مرکب از 23 نفر، گفتگو در گروه های کوچک، مرکب از 26 نفر) و گروه گواه (روش سخنرانی، مرکب از 28 نفر) قرار گرفتند. جهت اجرای تحقیق از طرح تجربی پیش آزمون - پس آزمون با گروه گواه استفاده شد. به منظور سنجش قضاوت اخلاقی دانش آموزان در پیش آزمون و پس آزمون، از آزمون تعریف مسایل (DIT) استفاده شد و شاخص پایایی آن مورد تایید قرار گرفت (a=0.86). پس از اجرای پیش آزمون، مداخله آموزشی شامل بحث گروهی درباره معماهای اخلاقی، گفتگو در گروه های کوچک درباره معماهای اخلاقی و سخنرانی معلم درباره موضوعات اخلاقی به مدت 12 جلسه به ترتیب به گروه های بحث گروهی، گفتگو در گروه های کوچک و سخنرانی ارائه شد. داده ها با استفاده از آزمون های t، تحلیل واریانس، تحلیل کواریانس، آزمون ویل کاکسون برای رتبه های علامت گذاری شده و مجذور کای (خی دو) تحلیل شد و نشان داده شد که: دو روش گفتگو در گروه های کوچک و بحث گروهی، تاثیر مثبت و معنی داری بر رشد استدلال اخلاقی دانش آموزان داشته اند و روش سخنرانی تاثیری نداشته است، تاثیر روش گفتگو در گروه های کوچک بر رشد استدلال اخلاقی دانش آموزان، از تاثیر روش بحث گروهی بیشتر بوده است، اعضا دو گروه بحث گروهی و گفتگو در گروه های کوچک، از نظر ارتقا به مرحله بالاتر قضاوت اخلاقی، در مقایسه با اعضا گروه سخنرانی، عملکرد بهتری داشته اند که از نظر آماری معنی دار بود. همچنین تحلیل کوواریانس نشان داد که تغییرات مثبت ایجاد شده در قضاوت اخلاقی اعضا دو گروه بحث گروهی و گفتگو در گروه های کوچک، ناشی از اجرای پیش آزمون DIT و آشنایی با مواد آزمون نبوده است، بلکه شرکت در گروه های آزمایشی سبب ارتقای قضاوت اخلاقی آنها شده است.

امروزه موضوع مشارکت و کاربرد آن در شهرسازی، مورد توجه طراحان و برنامه ریزان شهری قرار گرفته و از ویژگی های توسعه یافتگی یک کشور محسوب می شود؛ همچنین نقش بسزایی در موفقیت طرح های توسعه محله ای دارد. در بسیاری از موارد نقش کودکان به عنوان یک سوم جمعیت شهروندی جهان مورد توجه قرار نمی گیرد. بنابراین، لزوم توجه به مشارکت کودکان در طرح های توسعه محله ای ضروری است. بی شک مشارکت کودکان ابتدا نیازمند درک کاملی از مفاهیم مربوط به کودک، مزایا و چالش های مشارکت با کودکان و در نهایت پاسخ به این سئوال است که«مؤلفه های مؤثر بر مشارکت کودکان در فرایند تهیه و اجرای طرح های توسعه محله ای چه چیز است؟ ». به منظور پاسخ به این سئوال به عنوان نمونه مطالعه، در محله سرشور مشهد که به دلیل قرارگیری در بافت مرکزی و قدیمی مشهد و روند رو به افزایش ترک ساکنان محله، مشارکت در آن از اهمیت بالایی برخوردار است، سعی شده با استفاده از روش های مشارکتی برای کودکان7-14سال(مقطع ابتدایی) مانند نقاشی، پرسشنامه، انشا و کارگاه های آموزشی، به شناختی از وضع موجود محله با تأکید بر کودکان دست یافت. در نهایت، بعد از بررسی مبانی نظری، با استفاده از روش دلفی و با تکیه بر نظر کارشناسی، پیش نیازهای مشارکت کودکان به تفکیک مرحله تهیه و اجرای طرح توسعه محله تعیین شد. براساس نتایج حاصل از این ارزیابی مشخص شد که چهار مؤلفه بسترسازی، فرهنگ سازی، نهادسازی و دوام مشارکت در ارتقای مشارکت کودکان مؤثر هستند؛ که در محله سرشور، شاخص آگاه سازی در رابطه با مؤلفه بسترسازی، بیشترین تأثیر را بر فرایند تهیه طرح و دو شاخص حمایت نهادها( مؤلفه نهادسازی) و کنترل و دوام مشارکت بیشترین تأثیر را بر فرایند اجرای طرح دارند. یافته های حاصل از این تحقیق نه تنها به برنامه ریزان و طراحان برای درک بهتر چگونگی مشارکت کودکان در برنامه ریزی و طراحی محیط و توسعه بهتر جوامع دموکراتیک و دوستدار کودک کمک خواهد کرد بلکه بستری مناسب برای استفاده از مؤلفه های مؤثر بر مشارکت کودکان در فرایند طرح های توسعه محله ای را فراهم می سازد.

دانش بومی بخشی از فرهنگ یک سرزمین است که شیوه هایی از چگونگی سازگاری یک جامعه نسبت به شرایط زیست بوم را دربرمی گیرد. ثبت و جمع آوری این دانش اغلب به عهده مردم نگاران است. یکی از زمینه های کارآمد در پژوهش های مردم نگارانه ثبت دانش بومیان در زمینه طبخ غذا با استفاده از گیاهان مختلف در محل زیست آنهاست که امری کاملا درگیر با مسائل اجتماعی و فرهنگی است و به همین دلیل موضوع کار مردم نگاری و مردم شناسی نیز می باشد. در این تحقیق که در مرتع دیلگان استان کهگیلویه وبویراحمد صورت گرفت، ابتدا گیاهانی که تمام یا بخشی از اندام آنها به عنوان غذای اصلی یا طعم دهنده مورد استفاده بود، شناسایی گردید. این گیاهان فرم های رویشی مختلف درختی، بته و علفی را دربرداشته و شامل میوه درختان، برگ، ساقه گل دهنده و پیاز گیاهان علفی و بته ای بودند. در ادامه با استفاده از مصاحبه باز و مشاهده مشارکتی نام و شیوه طبخ خوراک های محلی تهیه شده توسط عشایر منطقه جمع آوری شد. در مجموع 21 گیاه خوراکی شناسایی و شیوه طبخ 24 نوع غذا ثبت و مکتوب گردید. نتایج این بررسی مبین آن است که یکی از جلوه های کارآمد و سرشار از تنوع زندگی عشایری، استفاده از گیاهان مختلف در تهیه غذاهای سنتی بوده که توسط مادران ایل نسل به نسل و سینه به سینه تاکنون منتقل شده است. تهیه بخش اعظمی از خوراکی های فراهم شده در خانوار عشایری به گونه ای است که در اغلب آنها گیاهان بخش اصلی را تشکیل داده و یا به عنوان طعم دهنده مورد استفاده واقع می شوند.