مقدمه: با توجه به پیامدهای منفی هیپرتروفی آدنوتانسیلار بر عملکرد رفتاری و ویژگی های روان شناختی کودکان مبتلا، هدف از این مطالعه، مقایسه ی ویژگی های روانی-رفتاری کودکان مبتلا به هیپرتروفی آدنوتانسیلار پس از جراحی آدنوتانسیلکتومی بود. روش ها: این مطالعه، یک پژوهش حاضر سری زمانی بدون شاهد از نوع مقایسه ی قبل و بعد بود. جامعه ی آماری این پژوهش کلیه ی کودکان مبتلا به هیپرتروفی آدنوتانسیلار بستری در مرکز آموزشی-درمانی دکتر فاطمی شهر اردبیل در سال 99-1398 بودند که از میان آن ها، تعداد 60 کودک مبتلا به هیپرتروفی آدنوتانسیلار به شیوه ی در دسترس انتخاب شدند. این شرکت کنندگان قبل و بعد از عمل جراحی آدنوتونسیلکتومی، در سه مرحله: مرحله ی اولیه (یک هفته قبل از عمل)، مرحله ی دوم (سه ماه پس از جراحی) و مرحله ی سوم (6 ماه پس از جراحی)، با استفاده از پرسش نامه ی ویژگی های روانی-رفتاری کودکان Rutter (فرم والدین) مورد بررسی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون های آمارهای توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی Bonferroni) تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: نمرات مولفه های پرخاشگری و بیش فعالی کودکان در مرحله ی دوم پس از جراحی آدنوتانسیلکتومی، (3 ماه بعد از جراحی) و مرحله ی سوم (6 ماه بعد از جراحی) نسبت به مرحله ی اول (قبل از جراحی) کاهش معنی داری داشت. هرچند نمرات مربوط به مولفه های اضطراب، افسردگی و رفتارهای ضداجتماعی طی سه ماه پس از عمل جراحی، کاهش چندانی نداشت، اما 6 ماه پس از عمل جراحی نمرات این مولفه ها کاهش معنی داری نشان داد. با این حال، نمرات مربوط به مولفه ی ناسازگاری اجتماعی در هیچ کدام از مراحل بررسی، تفاوت معنی داری نشان نداد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج این مطالعه، در برخی از ویژگی های روانی و رفتاری کودکان مبتلا به هیپرتروفی آدنوتانسیلار، بعد از عمل جراحی آدنوتانسیلکتومی نسبت به قبل از عمل، تفاوت معنی داری دیده شد.

زمینه و هدف: هیپرتروفی مزمن لوزه های آدنویید، شایع ترین علت آپنه خواب در کودکان است و می تواند زمینه ساز اختلالات رفتاری متعدد در کودکان باشد. اختلال بیش فعالی و نقص توجه (attention deficit hyperactivity disorder: ADHD) نوعی اختلال هتروژن است و نتیجه شرایط بیولوژیکی، اجتماعی و روانی متعدد است. این مطالعه به منظور تعیین اثر ادنوتانسیلکتومی بر علایم کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه قبل و شش ماه پس از جراحی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی-تحلیلی روی 37 کودک دچار هایپرتروفی آدنویید مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی پنجم آذر گرگان در سال 1397 انجام شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ای دو قسمتی در بخش اول شامل اطلاعات شخصی (سن، جنس) و در بخش دوم شامل فهرست مهارت ها و مشکلات بود. بیماران در سه حوزه بیش فعالی، بی توجهی و تکانشگری بر اساس 18 معیار DSM (diagnostic and statistical manual of mental disorders) قرار داده شدند. پس از دریافت رضایت کتبی از والدین و رعایت ضوابط، پرسشنامه به طور مستقیم توسط مجری پروژه (کارورزان) تکمیل و اطلاعات توسط والدین فرزندان جمع آوری شد. از پرسشنامه توانایی ها و مشکلات (Strengths and Difficulties Questionnaire: SDQ) برای ارزیابی کودکان قبل و ششماه بعد از انجام جراحی آدنوتونسیلکتومی استفاده شد. یافته ها: در ارزیابی تغییرات نمرات آزمون SDQ پیش و پس از انجام آدنوتونسیلکتومی مشاهده شد که میانگین و انحراف معیار نمرات زیر واحدهای اختلالات احساسی، اختلال سلوک، بیش فعالی، اختلال توجه و اختلال اجتماعی میانگین نمره آزمون بهبود یافته و از نظر آماری اختلاف معنی داری قبل و بعد از آدنوتانسیلکتومی مشاهده شد (P<0. 05). نتیجه گیری: آدنوتونسیلکتومی می تواند نمره SDQ را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. بنابراین در کودکان مبتلا به بیش فعالی، یک اختلال پزشکی از جمله هیپرتروفی آدنویید می تواند باعث بروز، تشدید و تداوم بیماری شود و درمان مناسب می تواند عامل اصلی در کنترل شدت علایم و حتی بهبود نسبی بیماری باشد.

مقدمه: هر چند استفاده از تستهای انعقادی قبل از عمل به عنوان یک آزمون متداول در بیمارانی که کاندید عمل آدنوتونسیلکتومی می شوند، معمول است، لیکن کاربرد آنها مورد بحث است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی درصد فراوانی تستهای مختل در این بیماران و مقایسه دو گروه با و بدون خونریزی پس از عمل است. روش و مواد: در یک مطالعه آینده نگر در طی 5 سال از سال 1376 الی 1380، بیمارانی که کاندید عمل آدنوتونسیلکتومی شدند، مورد بررسی قرار گرفتند. قبل از عمل تستهای PT و PPT و پلاکت در بیماران اندازه گیری شد. پس از عمل درصد بروز خونریزی در طی 24 ساعت پس از عمل ارزیابی گردید. درصد فراوانی تستهای مختل در گروه با و بدون خونریزی مقایسه شد. جهت بررسی آماری از آزمون کای دو استفاده شد. مقادیر P کمتر از 5% معنی دار بود. نتایج: در این مطالعه 600 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند 11 بیمار (1.8 درصد) دچار خونریزی پس از عمل شدند. درصد فراوانی تستهای انعقادی مختلف در دو گروه تفاوت معنی دار نداشت. از 11 بیمار با خونریزی در 8 بیمار (72.7 درصد) تستهای انعقادی طبیعی بود. تمام موارد اختلالات تستهای انعقادی در سنین زیر 15 سال دیده شد. نتیجه گیری: مختل بودن تستهای PTT، PT پلاکت، قادر به پیش بینی خونریزی پس از عمل در بیماران نمی باشد و استفاده روتین قبل از عمل این تستها، در کلیه بیماران توصیه نمی شود.

سابقه و هدف: عمل بر داشتن لوزه (تونسیلکتومی) یکی از شایعترین اعمال جراحی در کودکان در سراسر دنیا است. استفراغ سبب طولانی شدن مدت اقامت بیمار در ریکاوری و تاخیر در ترخیص آن خواهد شد. بنابراین کنترل آن از اهمیت بسزایی برخوردار است. در این پروژه سعی شده تا با استفاده از دگزامتازون داخل وریدی استفراغ بعد از عمل را کنترل نمود تا عوارض فوق کاهش یابد.مواد و روش ها: 50 کودک 2 - 12 سال به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. پس از القای بیهوشی و قبل از شروع عمل جراحی به گروه مورد داروی دگزامتازون داخل وریدی با دوز1 mg/kg  به صورت IV تزریق و به گروه شاهد هم حجم آن آب مقطر تزریق گردید. بعد از عمل جراحی در هر دو گروه میزان بروز تهوع و استفراغ توسط پرستار ریکاوری ثبت گردید. با استفاده از SPSS (نسخه12) نتایج مورد ارزیابی قرار گرفت.یافته ها: در مدت اقامت بیماران در ریکاوری در گروه تزریق شده هیچ موردی از استفراغ مشاهد نشد. در گروه شاهد 21.7% بیماران یک بار و 4.3% دو بار دچار استفراغ شدهاند. از نظر شروع تغذیه دهانی اختلاف معنی داری بین دو گروه وجود نداشت (P<0.005). در داخل بخش در گروه مورد 85.2% بیماران اصلا دچار استفراغ نشده و تنها 11.1% یک بار دچار استفراغ گردیده و 3.7% سه بار استفراغ نمودند. در گروه شاهد 43.5% دچار استفراغ نشده، 39.1% یک بار، 8.7% دو بار، 8.7% سه بار دچار استفراغ گردیدند.بحث و نتیجه گیری: تزریق دگزامتازون داخل وریدی در کودکان قبل از عمل میتواند عوارض تهوع و استفراغ را کاهش داده و متعاقب آن هزینه درمان و مدت زمان بستری را کاهش دهد.

مقدمه. تجویز دارو پیش از بیهوشی ممکن است خطر عوارض سایکولوژیک و فیزیولوژیک القای بیهوشی در کودک را کاهش دهد. تجویز پیش دارو از طریق زیرزبانی به علت جذب نسبتاً سریع دارو و عدم ایجاد درد، مناسب تر از سایر روشهاست. در این مطالعه، اثرات آرام بخشی و ضد اضطرابی بوپرونورفین و میدازولام به صورت زیرزبانی مقایسه شده است. روشها. در یک مطالعه کارآزمایی بالینی کنترل شده دوسوکور، 150 کودک کلاس 1 و 2 ASA، بین سنین 4 تا 10 سال که کاندید عمل جراحی آدنوتانسیلکتومی بودند، به طور تصادفی یک گروه بوپرنورفین زیرزبانی ( 3µg/kg)، یک گروه میدازولام ( 0.2mg/kg) و یک گروه پیش دارو دریافت نکردند. تغییرات قلبی- تنفسی از زمان تجویز پیش دارو تا بیدار شدن بیمار از بیهوشی ثبت شد. اضطراب، سداسیون، پذیرش ماسک حین بیهوشی همگی با استفاده از معیارهای درجه بندی 4 امتیازی ثبت شد. زمان ریکاوری و دفعات استفراع پس از عمل نیز گزارش شد. نتایج. کودکانی که میدازولام یا بوپرنورفین زیرزبانی دریافت کردند، درجه اضطراب، سداسیون و پذیرش ماسک مشابهی داشتند که هر دو بیش از کنترل بود (p<0.001). هیچ یک از کودکان (در سه گروه) دپرسیون تنفسی یا کاهش اشباع اکسیژنی را پس از تجویز پیش دارو و در دوره پس از عمل تجربه نکردند. زمان لازم از پایان عمل جراحی تا بازکردن خودبه خود چشمها در گروه میدازولام طولانی تر بود (p<0.001). بروز و دفعات استفراغ در تمام گروهها مشابه هم بود. بحث. مطالعات متعدد نقش میدازولام را در کاهش اضطراب و افزایش همکاری بیمار تایید نموده است. مطالعه حاضر مؤید آن است که بوپرنورفین زیرزبانی به اندازه میدازولام زیرزبانی به عنوان پیش دارو در اطفال در ایجاد اثرات ضد اضطرابی و سداسیون موثر است.

شب ادراری یکی از مشکلات شایع و حایز اهمیت در طب اطفال می باشد. شیوع این معضل بر اساس مطالعات مختلف از 3 تا20 درصد متغیر می باشد. نیز شیوع آن در پسران بالاتر از دختران است. با افزایش سن، سالیانه 15% از شیوع این مشکل کاسته می شود بطوریکه در بالغین شیوع آن به کمتر از 1%می رسد.در گزارشهای متفاوت به ارتباط شب ادراری و انسداد راههای هوایی فوقانی مانند هیپرتروفی آدنوتانسیل اشاراتی شده است. با توجه به عدم موفقیت کامل روشهای درمانی رایج شامل بیوفیدیک، ایمی پیرامین و درمانهای جدیدتر مانند اسپری بینی وازوپرسین و نیز اهمیت تاثیر روانی شب ادراری بر کودک، در این مطالعه آینده نگر ارتباط بین هیپرتروفی آدنوتانسیل و شب ادراری مورد بررسی قرار گرفته است. اثر درمانی آدنوتانسیلکتومی بر شب ادراری نیز مورد پژوهش قرار گرفت. این ارتباط از نظر آماری ارزشمند بود و موفقیت درمانی آن به 90% می رسد.

آدنوتانسیلکتومی، شایع ترین جراحی دوران کودکی محسوب می شود و از مشکلات اساسی آن، درد بعد از جراحی است. به طوری که توانایی های خوردن و نوشیدن را محدود کرده، دوره بستری را افزایش می دهد.سابقه و هدف: هدف ما در این مقاله، مطالعه اثر دگزامتازون تزریقی قبل از آدنوتانسیلکتومی بر درد پس از جراحی است.مواد و روش: این پژوهش به صورت کارآزمایی بالینی، تصادفی سیستماتیک و دو سوکور (double blined) صورت گرفته است. 46 بیمار در گروه سنی 3-23 که اندیکاسیون آدنوتانسیلکتومی داشتند انتخاب و به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول قبل از جراحی، آب مقطر با عنوان پلاسبو و گروه دوم دگزامتازون تزریقی داخل وریدی 0.15 میلی گرم به ازای هر کیلو وزن بدن نیم ساعت قبل از جراحی دریافت می کردند. ابزار گردآوری اطلاعات پرسشنامه بود که در سه بخش علت و اندیکاسیون جراحی، علایم و درد در طی 24 ساعت اول و بعد از جراحی و پیگیری بیمار درمدت 7-10 روز بعد از جراحی تشکیل شده است. درد پس از جراحی در 24 ساعت اول در سه نوبت (ساعت 8 بعد از جراحی ، ساعت 16 بعد از جراحی و ساعت 24 بعد از جراحی) بر اساس VAS (Visual Analog Scale) بررسی می شد و میانگین آن به عنوان درد در 24 ساعت اول در نظر گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون «تی» و «کای دو» و برنامه نرم افزاری SPSS استفاده شد. یافته ها: در این بررسی 47.8 درصد افراد درد خفیف، 36.9 درصد درد متوسط و 15.2 درصد درد شدید داشتند که از این تعداد، گروه دگزامتازون 65.2 درصد درد خفیف، 26 درصد درد متوسط و 8.6 درصد درد شدید داشت و در گروه پلاسبو 30.4 درصد درد خفیف ، 47.8 درصد درد متوسط و 21.7 درصد درد شدید مشاهده شد. همین طور بین تهوع، استفراغ، اشتهای بیمار در دو گروه درمانی ارتباط معناداری به دست آمد، ولی بین تب، تریسموس، Drooling و نیاز به استامینوفن بعد از جراحی در دو گروه درمانی تفاوتی وجود نداشت. این تحقیق نشان داد بین میزان درد براساسVAS  در دو گروه درمانی ارتباط معناداری وجود دارد (p=0.007).بحث: دگزامتازون تزریقی قبل از عمل جراحی باعث کاهش درد بعد از عمل جراحی می شود.

شایع ترین عوارض بعد از جراحی آدنوتانسیلکتومی تهوع و استفراغ است که می توانند سبب ایجاد مشکلات متعددی شوند. این تحقیق شوند. این تحقیق برای مقایسه تاثیر داروی دگزامتازون و متوکلوپرامید در جلوگیری از تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی آدنوتانسیلکتومی طراحی گردید.60 بیمار کاندیدای عمل جراحی آدنوتانسیلکتومی که در سنین 12-2 سال و در کلاس 1 و 2 ASA قرار داشتند در دو گروه 30 نفری تقسیم شدند و بعد از القاء بیهوشی که در همه بیماران به یک صورت انجام گرفت در یک گروه متوکلوپرامید 0.3 میلی گرم/ کیلوگرم حداکثر 10 میلی گرم و در گروه دیگر دگزامتازون 0.15 میلی گرم/ کیلوگرم حدامثر 8 میلی گرم قبل از شروع جراحی تجویز شد. تهواع و استفراغ در کلیه بیمارن در مقطع زودرس (4-0 ساعت) و در مقطع تاخیری (24-4 ساعت) پس از عمل جراحی مورد بررسی قرار گرفت.نتایج به دست آمده از این تحقیق بدین صورت است که: متوکلوپرامید تنها بر روی تهوع در مقطع زودرس (4-0 ساعت) پس از عمل موثر بوده است (0.045=P).دگزامتازون با تفاوت معنی داری بر روی تهوع و استفراغ پس از عمل در مقطع تاخیری (24-4 ساعت) پس از عمل موثرتر از متوکلوپرامید بوده است (0.037=P).با توجه به کارآمدی و قیمت مناسب داروی دگزامتازون، استفاده از این دارو در کاهش تهوع و استفراغ بعد از عمل جراحی پیشنهاد می شود.

مقدمه: هلیکوباکترپیلوری باکتری گرم منفی میکروآئروفیلیک است که با استفاده از فاکتورهای تهاجمی خود باعث ایجاد گاستریت و عوارض آن، مانند زخم معده و کانسر معده می شود. یکی از مشکلات عمده در درمان بیماران مبتلا به هلیکوباکترپیلوری عفونت مجدد با سویه های دیگر هلیکوباکترپیلوری است که احتمال کلونیزاسیون این باکتری را در سایر بافت های بدن مطرح می کند. با توجه به این که بافت های لوزه و آدنوئید در مدخل دستگاه گوارش و تنفسی قرار گرفته اند، شاید محلی برای کلونیزاسیون هلیکوباکترپیلوری و مخزنی برای عفونت مجدد با آن باشند.هدف: در این پژوهش، بررسی کلونیزاسیون هلیکوباکترپیلوری در لوزه و آدنوئید به وسیله تست اوره آز است. تست اوره آز شایع ترین روش تشخیص هلیکوباکترپیلوری است و از حساسیت و اختصاصیت بالا برخوردار است.مواد و روش کار: در این مطالعه 100 بیمار که تحت جراحی تانسیلکتومی یا آدنوتانسیلکتومی قرار گرفتند انتخاب شدند. از هر بافت لوزه و آدنوئید بیماران فوق، دو نمونه، یکی از پل فوقانی و یکی از پل تحتانی بافت لوزه یا آدنوئید به اندازه 2mm3 با وسایل استریل گرفته شد. نمونه ها به صورت جداگانه در ظرف های حاوی مایع تست اوره آز به حجم 1cc انداخته شدند. تغییر رنگ مایع از زرد به ارغوانی در فواصل زمانی 20 دقیقه، 1 ساعت، 3 ساعت و 24 ساعت ثبت شد.یافته ها: 24 نمونه از 590 نمونه گرفته شده در طول 24 ساعت مثبت شد. این 24 نمونه مثبت متعلق به 15 نفر است که 10 نفر در 3 ساعت اول و 5 نفر در ساعات بعدی از نظر هلیکوباکترپیلوری مثبت شدند.نتیجه گیری: هلیکوباکترپیلوری می تواند در لوزه و آدنوئید کلونیزه شود.

زمینه و هدف: یکی از شایع ترین اعمال جراحی کودکان آدنوتانسیلکتومی است، که می تواند مشکلات متعددی را پس از عمل به همراه داشته باشد. درد پس از عمل یکی از عوامل اصلی ایجاد کننده مشکلات بعد از عمل است، از آنجا که انتخاب نوع روش بیهوشی عمومی ممکن است بر میزان عوارض نامطلوب پس از عمل تاثیرگذار باشد لذا این مطالعه با هدف مقایسه سوکسینیل کولین و آتراکوریوم بر شدت درد پس از آدنوتانسیلکتومی در کودکان انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه (کارآزمایی بالینی) 80 بیمار کاندید عمل آدنوتانسیلکتومی با دو روش بیهوشی عمومی، بیهوش شدند. برای شلی عضلانی در یک گروه از آتراکریوم و برای گروه دیگراز سوکسینیل کولین استفاده شد. برای اندازه گیری شدت درد پس از عمل از آزمون اوخر و برای تجزیه و تحلیل اطلاعات به دست آمده از آزمون چند متغیری مشاهدات تکرار شده استفاده شد.یافته ها: میانگین شدت درد پس از عمل (P<0.05) و ضربان قلب حین عمل (P<0.01) در گروه سوکسینیل کولین بیشتر از آتراکریوم به دست آمد. اما از نظر میانگین میزان خونریزی حین عمل و خونریزی مجدد و تهوع و استفراغ پس از عمل تفاوتی بین دو گروه مورد مطالعه وجود نداشت. نتیجه گیری: یافته های این تحقیق نشان داد بیمارانی که آتراکوریوم گرفته بودند، از عمق بیهوشی بیشتری برخوردار بودند و عوامل دردزای کمتری را حین عمل آزاد کرده اند، لذا پس از عمل از آرامش بیشتری برخوردار بودند.