2 SID.ir | تعيين كفايت مانور Jaw Thrust به عنوان يك شاخص باليني جهت ارزيابي عمق مناسب بيهوشي استنشاقي در كودكان
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

تعيين كفايت مانور Jaw Thrust به عنوان يك شاخص باليني جهت ارزيابي عمق مناسب بيهوشي استنشاقي در كودكان

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* گروه بیهوشی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهان
 
چکیده: 

مقدمه. از روشهاي مختلفي به منظور القاي بيهوشي در كودكان استفاده مي شود كه مرسوم ترين و بي خطرترين آن بيهوشي استنشاقي است. تعيين عمق مناسب بيهوشي استنشاقي به منظور انجام لوله گذاري تراشه، امري ضروري و خطير است ، ليكن در حال حاضر متد قطعي و دقيقي به منظور تعيين اين عمق وجود ندارد و از معيارهاي مختلفي به منظور تعيين آن استفاده مي شود. در يك مطالعه باليني از مانور Jaw Thrust به منظور تعيين عمق مناسب بيهوشي براي وارد كردن ماسك حنجره‌اي استفاده شده است. در اين مطالعه اين روش به منظور تعيين عمق مناسب بيهوشي براي وارد كردن لوله تراشه در بيهوشي استنشاقي كودكان مورد بررسي قرار گرفته است.
روشها. در اين مطالعه كارآزمايي باليني 90 بيمار 6 ماهه تا 5 ساله با روش نمونه گيري آسان در دو گروه مطالعه و شاهد قرار گرفتند. نحوه آماده سازي بيماران يكسان بود و القاي بيهوشي در هر دو گروه با ماسك هالوتان با غلظت بالا (4%) ، نيتروس اكسيد و اكسيژن هر كدام به ميزان 50% با حفظ تنفس خودبخودي بيمار انجام گرديد. در گروه مطالعه 30 ثانيه پس از بخواب رفتن بيمار هر 30 ثانيه يكبار مانور Jaw Thrust انجام و پس از بدون تغيير ماندن پاسخ تنفسي به مانور، لوله گذاري تراشه انجام شد. در گروه شاهد 30 ثانيه پس از بخواب رفتن بيمار هر 30 ثانيه يكبار معيارهاي مرسوم مورد استفاده در بيهوشي استنشاقي كودكان كنترل و پس از بدست آمدن شرايط معمول، لوله گذاري تراشه انجام مي شد. سپس در هر دو گروه ميانگين تغييرات ضربان قلب و اشباع هموگلوبين شرياني از اكسيژن 30 ثانيه پس از لوله گذاري، هالوتان انتهاي بازدمي، ميانگين زمان القاي بيهوشي، نحوه پاسخ به لوله گذاري و فراواني عوارض در هر گروه با استفاده از آزمونهاي آماري T- test و مجذور كاي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
نتايج. بين دو گروه از نظر يافته هاي دموگرافيك، ميانگين تغييرات ضربان قلب و اشباع هموگلوبين شرياني از اكسيژن و هالوتان انتهاي بازدمي اختلاف معني دار وجود نداشت.(P>0.05)
مدت زمان لارنگوسكوپي و ميزان
عوارض كلي ناشي از لوله گذاري تراشه در گروه مطالعه بيشتر از گروه شاهد بود (P<0.05)
بحث . اگر چه در هر دو گروه عوارض ناشي از لوله گذاري قابل توجه است ليكن در گروه مطالعه اين عوارض در مجموع بيشتر است و لذا استفاده از مانور Jaw Thrust به عنوان تنها تست كلينيكي نمي تواند در تعيين عمق بيهوشي استنشاقي در كودكان به منظور لوله گذاري تراشه استفاده شود. احتمالا زماني حدود 1.5 الي 2 دقيقه پس از عدم پاسخ تنفسي به مانور Jaw Thrust زمان مناسبي به منظور لوله گذاري تراشه مي باشد كه نياز به مطالعه ديگري دارد.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 205
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی