5 SID.ir | استرس بي‌حركتي مادر در دوران بارداري و تاثير آن بر واكنش ترس فرزندان نر موش صحرايي نژاد ويستار قبل و پس از تيمار با تستوسترون
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
عنوان مقاله: 

استرس بي‌حركتي مادر در دوران بارداري و تاثير آن بر واكنش ترس فرزندان نر موش صحرايي نژاد ويستار قبل و پس از تيمار با تستوسترون

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

در اين پژوهش كه برروي حيوانات نژاد ويستار انجام گرفت موشهاي صحرايي نر و ماده نژاد ويستار با يكديگر آميزش داده شد. موش هاي صحرايي آبستن به دو گروه تقسيم شدند. يك گروه شرايط عادي آزمايشگاه را گذراند و گروه ديگر در طي هفته سوم آبستني هر روز به مدت 2 ساعت تحت استرس بي حركتي قرار گرفت. فرزندان نر آنها در سن 80 روزگي به ده گروه تقسيم شدند كه به مدت يك هفته هر روز1/0 ميلي ليتر روغن آفتابگردان يا 50، 125، 200،300  ميكروگرم "تستوسترون انانتات" محلول در همان حجم روغن دريافت كردند و در 87 روزگي در ماز + مرتفع مورد آزمايش‌هاي رفتاري قرار گرفتند. تزريق 125 ميكروگرم تستوسترون در موشهايي كه در دوران جنيني شرايط عادي را گذرانده بودند موجب كاهش واكنشهاي ترس نسبت به كنترل شد (P<0.05)، به اين صورت كه اين موشها مدت بيشتري در بازوهاي باز باقي مانده و دفعات بيشتري به اين بازوها وارد مي‌شدند. اين اثر تستوسترون احتمالا از طريق مهار محور هيپوتالاموس ـ هيپوفيز ـ آدرنال است.
استرس
قبل از تولد موجب افزايش بروز ترس گرديد (P<0.001) به نظر مي‌رسد اين اثر از طريق افزايش فعاليت محور هيپوتالاموس ـ هيپوفيز ـ آدرنال (HPA) و نيز تاثير فاكتور رها كننده كورتيكوتروپين CRF بر مراكز عصبي از جمله آميگدال ولوكوس سرولئوس باشد. تيمار تستوسترون در موشهاي استرس ديده نيز موجب كاهش ترس گرديد. اين واكنش احتمالا از طريق تاثير مهاري تستوسترون بر محور هيپوتالاموس ـ هيپوفيز - آدرنال و مهار مراكز عصبي ترس است.

 

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 119
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی