برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
 
عنوان مقاله: 

تاثير خستگي عملكردي هوازي و بي هوازي بر پايداري پاسچر پويا در فوتباليست هاي جوان غير نخبه

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
 
چکیده: 

از آن‌ جا که در اكثر فعاليت ها، بيشترين ميزان کاهش نيرو به خاطر تغييرات دروني عضله يا سيستم عصب مرکزي يا هر دو اتفاق مي افتد، مي توان بين تغيير در کنترل عصبي - عضلاني و خستگي عضله که از آن به عنوان هر گونه کاهش در ظرفيت توليد نيرو توسط کل سيستم عصبي - عضلاني ياد مي ‌شود ارتباط آشکاري يافت. هدف اين پژوهش بررسي اثر پروتكل خستگي عملكردي هوازي و بي هوازي (AAFFP) بر پايداري پاسچر پوياي بازيكنان جوان فوتباليست بود. نمونه آماري را 12 نفر از بازيكنان جوان دسته يک باشگاه ‌هاي فوتبال تهران (سن: 17.42±0.51 سال، وزن: 67.65±6.58 کيلوگرم، قد: 173.33±3.09 سانتيمتر) تشكيل دادند كه همگي از سلامت كامل برخوردار بودند و داوطلبانه در اين مطالعه شرکت کردند. قبل از شروع هر يک از پروتكل هاي AAFFP، شاخص پايداري پاسچر پويا (DPSI) با اجراي حركت پرش - فرود تک پا (كه از حركات آسيب زاي ورزشي مي باشد) روي صفحه نيرو با فركانس نمونه برداري 200-Hz در 3 ثانيه ثبت و شاخص پايداري در سه راستاي جانبي (MLSI)، قدامي - خلفي(APSI) ، و عمودي (VSI) محاسبه شد. بلافاصله پس از اتمام AAFFP پس ‌آزمون DPSI به عمل آمد. از روش ‌هاي آماري توصيفي، طرح تحليل واريانس با اندازه ‌گيري ‌هاي مكرر (ANOVA) و رگرسيون چندمتغيره (p<0.05) استفاده شد. نتايج آزمون بن فروني نشان داد كه بعد از اعمال خستگي عملكردي هوازي و بي هوازي در شاخص هايMLSI ،VSI  و DPSI تفاوت معني دار بود ولي در عامل APSI فقط بعد از اعمال خستگي بي هوازي تفاوت معني دار به دست آمد. با توجه به پروتكل هاي خستگي احتمالا انقباض اسنتريكي عضله همسترينگ براي كاهش سرعت رو به جلو ران و ساق پاي افراد در مرحله نوسان گام برداري براي برخورد پا با زمين، باعث به هم خوردن نسبت قدرت همسترينگ به چهار سر ران شده و پايداري زانو را كمتر مي كند. ضمن اين‌ که به نظر مي رسد آزمودني ها براي كاهش سرعت شتاب در هنگام پايين آمدن و كم كردن نيروي برخورد با افزايش فلكشن مفاصل پايين تنه، سازوکار مكانيكي مهارت فرود را تغيير مي دهند. با توجه به يافته هاي اين تحقيق، هر دو پروتكل خستگي عملکردي هوازي و بي هوازي خصوصا خستگي هوازي بر شاخص كنترل پاسچرال پويا تاثير دارند که اين مساله مي تواند به عنوان يکي از شاخص هاي اصلي در تعيين سازوكار بروز آسيب (در حرکت هاي پرش و فرود) استفاده شود. لذا به مربيان، ورزشکاران و درمانگران ورزشي توصيه مي شود به منظور پيشگيري از آسيب هاي ناشي از خستگي به خطرات بالقوه کاهش کنترل پاسچرال در اثر هر دو نوع خستگي توجه کنند.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
-
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 147
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی