برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

عنوان نشریه: 
 
اطلاعات شماره: 
تابستان 1390 , دوره  - , شماره  21 ; از صفحه 95 تا صفحه 120 .
 
عنوان مقاله: 

رنج تنهايي در مثنوي معنوي

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* گروه ادیان و عرفان، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکزی
 
چکیده: 

مولوي (604-672 ق) عارف و شاعر بي نظير ادبيات عرفاني فارسي که معرفت، تجربه و آفرينندگي را يک جا جمع کرده است و در عصر خود و پس از مرگش جدي گرفته شده آثاري به يادگار گذاشت که گرد کهنگي به خود نديده اند و همچنان محل رجوع و بحث و تامل اند. اين دفتر حيات بخش مشحون از تعاليم و نظريات است.
مولوي عارف و شاعر انسان است از اين رو درد و رنج بشري را خوب مي فهمد و البته راه حل هاي مفيد و رهايي بخشي ارائه مي کند. تنهايي که از بحران هاي انسان معاصر است در مثنوي او بازتاب قابل توجهي يافته است. اين که آدمي تصور کند که در دنيا نه کسي در انديشه اوست، نه در دلي جايي دارد و نه کسي مي خواهد به او کمکي کند و يا از مشکلاتش بکاهد در يک کلام تنهايي را فراهم مي آورد. اما مولوي ذاتا انسان را تنها نمي داند در عين اين که بر نياز ذاتي انسان به همراه (دروني بيروني) صحه مي گذارد. از اين جهت درصدد بر مي آيد تا رنج تنهايي را مورد توجه قرار دهد و براي درمان آن نسخه اي بپيچد. نويسنده در اين مقاله کوشيده است تنهايي در مثنوي را با عنايت به مفاهيمي چون معنا، مباني، علل، انواع و راه هاي رهايي بکاود و طبقه بندي و تحليل كند
.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 519
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی