8 SID.ir | آثار طولاني مدت درمان جايگزيني با تستوسترون بر دانسيته استخوان در مردان هيپوگناد
برای اطلاع از آخرین مقالات علمی و اخبار کرونا(COVID-19) کلیک کنید

مشخصات مقاله

 
عنوان مقاله: 

آثار طولاني مدت درمان جايگزيني با تستوسترون بر دانسيته استخوان در مردان هيپوگناد

 
نویسندگان: 
 
آدرس:  
* اصفهان، مرکز تحقیقات غدد درون‌ریز و متابولیسم، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی - درمانی اصفهان
 
چکیده: 

مقدمه: كمبود آندروژن منجر به از دست رفتن دانسيته استخوان و شكستگي هاي استئوپروتيك در مردان مي شود ولي هنوز، آثار دراز مدت جايگزيني آندروژن ها بر دانسيته استخوان به خوبي مشخص نشده است. در اين مطالعه آينده نگر دانسيته استخوان بيماران هيپوگناد در ناحيه مهره‌هاي كمري و پروكسيمال ران به روش DXA اندازه گيري شده است.
مواد و روشها: بيماران 137 مرد
39±1 ساله (17-79 ساله) با كمبود اثبات شده آندروژن بودند و نياز به درمان جايگزيني منظم داشتند. از اين تعداد 58% هيپوگناديسم اوليه داشتند. روش درمان با آندروژن، كاهش كپسول هاي تستوسترون (800 ميلي گرم هر 4-6 ماه يك بار) زير پوست شكم بود. هر 2-3 سال يك بار، دانسيته استخوان به روش DXA اندازه گيري مي شد. بر اساس كفايت درمان قبل از انداره گيري اولين دانسيته استخوان، بيماران به 4 گروه تقسيم شدند: 1- هرگز درمان نشده؛ 2- كامل درمان شده؛ 3- ناقص درمان شده (درمان ناكافي در كمتر از يك سال)؛ 4- قطع درمان (قطع درمان حداقل براي يك سال).
يافته ها: در بررسي مقطعي، بر اساس تعريف سازمان جهاني بهداشت، استئوپروز و استئوپني به ترتيب در 8% و 29% مهره هاي كمري و 5% و 31% در گردن استخوان ران وجود داشت. اما هيچ مورد شكستگي ديده نشد. در آنهايي كه با تستوسترون درمان شده بودند، دانسيته استخوان بيشتر بود. اختلافي بين افرادي که خوب درمان شده بودند و آنهايي که اخيرا درمان خود را قطع كرده بودند وجود نداشت. سن، نمايه توده بدني، سطح بدن، نوع هيپوگناديسم و بيماري زمينه اي ايجاد كننده آن تاثيري بر اين يافته ها نداشت. در مطالعه طولي، در 48 بيمار براي دومين بار به فاصله 7-1 سال (با ميانه 3 سال) دانسيته استخوان تعيين شد. دانسيته استخوان به مقدار قابل توجهي در مهره هاي كمري
2±0.5) درصد در سال) و تروكانتر 1.1±0.5) درصد در سال) افزايش يافته بود اما در گردن استخوان ران و مثلث وارد افزايش دانسيته ايجاد شده از نظر آماري معني دار نبود. 22 نفر از اين بيماران، در نخستين اندازه گيري استئوپني يا استئوپروز داشتند. در اين افراد، با پيگيري 5-1 ساله با ميانه 2 سال، افزايش تراكم استخوان در همه محل هاي استخواني مشاهده شد.
نتيجه گيري: مطالعه حاضر نشان مي دهد كه كمبود آندروژن دانسيته استخوان را كم مي كند و درمان جايگزيني با آندروژن به طور انتخابي، در ناحيه مهره هاي كمري و تروكانتر، اما نه در گردن ران يا مثلث وارد، دانسيته استخوان را افزايش مي دهد. اين افزايش در مرداني كه در اولين اندازه گيري دانسيته استخوان، استئوپروز يا استئوپني داشتند، در تمام محل هاي استخواني مشاهده شد. اين مشاهدات، پيشنهاد مي كند كه برگشت آثار كمبود آندروژن نياز به درمان كافي با تستوسترون دارد و اين آثار مفيد طولاني اثر است و با وجود قطع كوتاه مدت درمان، از بين نمي رود. امكان تعميم يافته هاي اين پژوهش در درمان با آندروژن براي پيشگيري از تحليل دانسيته استخواني و شكستگي مرتبط با افزايش سن يا بيماريهاي مزمن كه در آنها كمبود خفيف آندروژن ديده مي شود، بايد در آينده بررسي گردد
.

 
کلید واژه: 

 
موضوعات مرتبط: 
 
ارجاعات: 
  • ندارد
 
 
مقالات نشریه ای مرتبط: 
 
مقالات همایشی مرتبط: 
 

  چکیده انگلیسی بازدید یکساله 138
 
 
آخرین های بلاگ
ورود به بلاگ مرکز اطلاعات علمی